ani
Ordan bura gəlincə bir az ömür
qazandım,
Onu da bu dünyada özümə
fayda sandım.
Qoca öldü ...
Dedilər - Yaranan bir gün ölər.
Nəvələri çəməndən həmən gülü
üzdülər,
Loğmanın qəbri üstə qoydular,
Titrədi gül
Gülün ətriylə doldu bütün çayır,
bütün çöl.
O ətriylə saxladı yolçuları
yolundan,
Torpağın altındasa bunu
duymadı Loğman.
Həyat sən nə şirinsən, kim
səndən doydu getdi?
Gedənlər öz qəlbini dünyada
qoydu getdi.
Səndən doymaq olarmı, çoxun,
azın da şirin.
Həyat, qışın da şirin, həyat, yazın
da şirin!
Cürbəcür yazılar var ömrün
varaqlarında...
Həyatımın qayğısız, fərəhli
çağlarında
Qədrini bilməmişəm.
Hələ nə var ki ... "ömrüm
qabaqdadır" demişəm.
Otuzdan adlayınca gündə otuz
min kərə
Başımı yelləyirəm hədər keçən
illərə .
Səndən doymaq olarmı, həyat
sən nə şirinsən
Ancaq hamının deyil,
Sən həyatın qədrini
Yalnız bilənlərinsən