hala gətirmək istəyirdim. Çünki orada zülmkar hakim vardı ki, sağlam gəmiləri müsadirə edirdi. Mən isə istəyirdim ki, gəmi çarəsiz sahibinə qalsın.

O yeniyetməni ona görə öldürdüm ki, o, imansız və təhlükəli bir cavan idi və valideynlərini də küfrə tərəf sürükləyirdi. Allah istəyirdi ki, bu imansız cavanı onlardan alıb, yerinə imanlı bir övlad versin.

Ancaq sökülmüş o divarı ona görə təmir edirdim ki, orada iki yetimə aid xəzinə vardı ki, imanlı ataları onlar üçün saxlamışdı. Allah istəyirdi ki, onlar həddi-büluğa çatsınlar və sonra xəzinələrinə sahib olsunlar. Mən bu işləri özüm etməmişəm, Haqqın əmri ilə etmişəm”.

Əgər Həzrət Musa (ə) öz qərarında tələsməsəydi, Həzrət Xızrın (ə) elmindən daha çox bəhrələnə bilərdi. Ancaq tələsməyinə görə üç mövzudan çoxunu öyrənə bilmədi.

İkinci ayə isə başqa bir İlahi peyğəmbər haqqındadır ki, o da tələsdiyinə görə Allah tərəfindən məzəmmət edilmişdir.

Hekayə belədir ki, bir gün iki nəfər Həzrət Davudun (ə) yanına gəlir və onlardan biri o birisindən şikayət edirdi. Şikayət edən deyir: “Mənim bu qardaşımın 99 qoyunu var. Mənim isə bir qoyunum var. O, istəyir ki, bu qoyunu da məndən alsın”.

Həzərt Davud (ə) daha çox tədqiq etmədən deyir: “Yəqin ki, o, sənin bir qoyununu alaraq, sənə zülm edir”.

Bu zaman Həzrət Davud (ə) müqəddiməni tərk etmişdir. O, başa düşür ki, imtahan olunmuşdur, ona görə də tövbə edir.

Bu hekayə də onu göstərir ki, tələsmək, xüsusilə də hökm çıxaranda tələsmək fərdi və ictimai problemlər yaradır.

Üçüncü ayədə başqa bir İlahi peyğəmbərdən bəhs edilir ki, öz məsuliyyətində bir anlıq səhlənkarlıq etmişdi.

Hekayə belədir ki, Həzrət Yunis (ə) atası kimi insanları hidayət edir və təbliğ edirdi. Ancaq məntiqi qarşısında düşməndən ancaq səfsəfə eşidirdi. İki nəfər insan ona iman gətirirlər. Nəhayət məyus olur və imanlı bir abidin təklifi ilə onlara qarğış edir. Onun qarğaşı həyata keçir və ona vəhy gəlir ki, filan gün İlahi əzab həyata keçəcəkdir. Əzab vaxtı yaxınlşanda Həzrəti Yunis