Onun yunanca tərcüməsi “sitayiş olunan şəxs” deməkdir ki, “Muhəmməd və Əhməd “ sözlərinin mənasını verir.

Ancaq kilsə o zaman ki, bu sözün dərc edilməsinin onlara ziyan vuracağını görəndə “pir klitus” sözünün yerinə “para klitus” sözünü ki, “təsəlli verən” mənasını bildirir işlətdilər. Bu aşkar təhriflə bu canlı sənədi dəyişdirirlər. Ancaq bu dəyişikliyə baxmayaraq, böyük zühurun müjdəsi verilmiş olur.

“Muhəmməd” kəlməsinin mənası daha çox “həmd olunmuş” deməkdir. Bu sözün kökündə həmd sözü dayanır ki, mənası hörmət etmək və sitayiş etmək deməkdir. Qəribə bir təsadüf nəticəsində başqa bir ad olan “Əhməd” adının da kökündə həmd sözü dayanır. Daha çox ehtimal verilir ki, Ərəbistan xristianları Əhməd kəlməsini “Fari qəlit” sözünün yerinə işlətmişdilər. Əhməd - yəni, daha çox sitayiş olunan deməkdir. Bu söz “pir klitus” sözünün tərcüməsidir. Bir çox müsəlmanlar dəfələrlə xəbərdarlıq etmişdilər ki, bu sözün mənasındakı məqsəd İslam Peyğəmbərinin (s) zühurunun müjdəsini vermək olub. Qurani-Kərimin “Səff” surəsində də bu mövzuya işarə olunmuşdur.

Sözün qısası “fari qəlit” sözünün mənası Ruhul-qudus, yəni təsəlli verən yox, “Əhməd” deməkdir.

Məgər Peyğəmbərin (s) adı Əhməddir?

Burada ortaya çıxan mühüm sual odur ki, Peyğəmbərin ən məhşur adı Muhəmməddir (s). Halbuki “Səff” surəsinin 6-cı ayəsində deyilir: “Və o zaman ki, Məryəm oğlu İsa dedi: “Ey Bəni-İsrail! Həqiqətən, mən Allahın sizə göndərdiyi Peyğəmbərəm, özümdən qabaqkı Tövratı təsdiq edənəm və məndən sonra “Əhməd” adlı bir Peyğəmbərin gəlməsini də sizə müjdə verənəm”. O Peyğəmbər isə onlara açıq-aydın dəlillər gətirdikdə dedilər: “Bu açıq-aydın bir sehrdir”. Bu iki ad necə bir-biri ilə uyğun gəlir?

Tarixdə oxuyuruq ki, Peyğəmbərin (s) uşaqlıqda iki adı olubdur. Hətta insanlar onu iki adı ilə çağırardılar. Biri Muhəmməd və o birisi Əhməd. Birinci adı babası Əbdulmüttəlib ona qoymuşdu. İkinci adı isə anası Aminə qoymuşdu. Peyğəmbəri bu adla daha çox çağıran insan əmisi Əbu Talib olmuşdur. Ondan