Əbdülmüttəlibin imanı haqqında nəql etmişdilər. Belə ki, Şəhristani deyir: “Əbdülmüttəlib nübuvvət nurunun bərəkəti ilə hikmətli və böyük sözlər danışardı. O, vəsiyyətində demişdi: “Zalım bu dünyadan öz zülmünün cəzasını görmədən getməyəcəkdir”. Zalım bir kişinin ölərək, bu dünyada cəzasını almadığını söyləyənlərə belə cavab vermişdir: “Allaha and olsun ki, bu evdən sonra başqa bir ev vardır ki, xeyirxah insan yaxşı əməlinin mükafatını alar, pis əməl sahibi də pis əməlinə görə cəza alar”.

Şeyx Səduq Həzrət Peyğəmbərin (s) Əmirəl-möminə (ə) etdiyi vəsiyyəti belə nəql edir: “Ey Əli, həqiqətən Əbdülmüttəlib cahiliyyət dövründə beş adəti yerinə yetirərdi ki, Allah Təala İslamda onu imzalamışdır. Bu adət-ənənəni zikr etmişdir: 1. Atanın arvadının oğullara hörmət etməsi. 2. Xəzinə və qənimətlərin xümsü. 3. Hacılara su paylanması. 4. Qətlin diyəsi 100 dəvə. 5. Təvafın sayının yeddi olması”. Sonra buyurur: “Ey Əli, həqiqətən Əbdülmüttəlib bütlərə pərəstiş etməzdi və bütlər üçün kəsilmiş heyvanları yeməzdi və deyərdi: “Mən İbarahim dinindəyəm””.

Həzrət Əbu Talib Rəsulun (s) atası Abdullah ilə ata və ana tərəfdən qardaş idilər. O, Həzrətin başqa əmilərindən daha çox Peyğəmbərə (ə) əlaqə bəsləyər və mehribanlıq edərdi. Ola bilsin bəlkə ona görə də Əbdülmüttəlib sağlığı və xəstəliyi zamanı Peyğəmbəri (s) Əbu Talibə tapşırmışdı. Əbdülmüttəlibin ölüm saatı gələndə oğlanlarını toplayır və Peyğəmbəri (s) onlara tapşırır. Sonra isə Əbu Talib ilə Zübeyr Peyğəmbəri (s) himayə etmək üçün püşk atırlar və Əbu Talib püşkdə qalib gəlir. Başqa hədisə əsasən Əbdülmüttəlibin özü Peyğəmbəri (s) Əbu Talibə tapşırmışdı. Başqa bir hədisə görə isə Peyğəmbəri (s) əvvəlcə Zübeyr himayə etmişdir və o, öləndən sonra himayəni Əbu Talib boynuna götürmüşdür. Ancaq tarix bu axırıncı nəzəri inkar edir.

Munaqib İbni Şəhri Aşub bu məsələni belə nəql etmişdir: “Allahın Rəsulu (s) Əbdülmüttəlibin yanında yaşayırdı. Əbdülmüttəlibin 102 yaşı olanda Peyğəmbərin (s) 8 yaşı var idi. Əbdülmüttəlib