Ateizm heç zaman məsuliyyətdən bəhs etməz. Məsuliyyət hissi bütün canlılar arasında, sadəcə, insana məxsus olan bir hissdir. Hər bir insan isə bu hissi öz daxili aləminin zənginliyinə görə mənimsəyir, dərk edir. Kiminsə məsuliyyət hissinin aşağı olması, onun daxili aləminin zəngin olmamasının göstəricisidir. Məsuliyyət hissi təkamül nəzəriyyəsinin aça bilmədiyi məsələlərdən biri olmaqla bərabər, ateizm, insanın sadəcə materiyadan ibarət olduğunu iddia etdiyi üçün insanın daxili aləmini və ondan gələn hər hansı bu kimi hissləri də qəbul etmir. Ateizmin məsuliyyətdən danışmağı rədd etməsinin əsas səbəbi də budur.


Atezizmin insanın ruhsuz və sadəcə maddədən ibarət olduğu iddiasına incəsənətin gözü ilə baxdıqda da bu iddianın cəfəngiyat olduğu görünür.

Rəssamlıq həyatında təkamül olmadığı kimi, sənətkarın həyatında da təkamül yoxdur. Hər bir rəssam yenidən çəkməyə baslayar və onda əvvəl kimsənin bir əsər meydana gətirmədiyi kimi calışar. Yəni başqasının təcrübəsindən deyil, ancaq öz təcrübəsindən faydalanar. Başqalarının təcrübəsindən istifadə, təcrübənin ardıcıllığı və toplanması elmin şərtlərindəndir.Rəssamlıqda isə başqasının təcrübəsindən istifadə etmək, təqlid, təkrarlama, akademizmdir, yəni rəssamlıq sənətinin ölümü deməkdir.

Pikasso yetmiş il rəssamlıq etmişdir və bu vaxt içərisində kubistik, yeni kubistik, empresiyonistik, sürrəalistik və yeni sürrəalistic dövrlərini yaşamışdır. Lakin bu bir təkamül, pisdən-yaxşıya, daha az mükəmməldən daha cox mükəmmələ dogru bir inkisaf deyildir. Tam mədəniyyət olduğu üçün, bu ardıcıl arayışın və istəyin dramı olma movzusudur.
Həmçinin, sənətin bir qurucu, təcrübədən xaric, tarixdən kənar, sirf bəşəri xüsusiyyəti ilə bağlı xeyli maraqlı dəlillər movcuddur. Məsələn, boyüklər üçün elm və uşaqlar üçün elm vardır. Elmi anlamaq, sonra onun haqqında mülahizələr yürütmək və ondan istifadə etmək təhsil, yaş və təcrübədən aslıdır.

Bax, Mozart, Bethoven, Şopenin əsərləri ilə aparılan araşdırmalar gostərmişdir ki,