Mənim qəribə, bəlkə də sizə gülməli görünəcək bir dərdim var idi. Hərdən nə qədər fikirləşirdimsə, ona əlac olacağını təsəvvürümə gətirə bilmirdim. Ancaq o dərdiminmi deyim, niskiliminmi deyim, mənim üçün heç bir ağrısı və əziyyəti yox idi. Əksinə, özümü yaşıdlarımın çoxusundan qıvraq və yüngül hiss edirdim. Yəqin maraqlanacaqsınız : «Axı, nə idi sənin dərdin?». Çox intizarda saxlamadan deyim, ürəyimdə qalmasın: boyca tay-tuşlarımın hamısından balaca idim. Mən onlara qibtə edir, onlar isə mənə ürək-dirək verərək zarafatla deyirdilər:
- Tarixdə böyük şəxsiyyətlərin də çoxusunun boyu balaca olub. Napoleon, Stalin, Teymur, Bəyazid, Hitler….. Ona görə də bu barədə fikir eləməyə dəyməz.
Lakin mən bu sözlərdən təsəlli tapa bilmirdim. Axı onlar cavan yaşlarında dahi sərkərdə olduqlarından qızları onların boyu-buxunu maraqlandırmırdı. Mən isə hələlik ancaq boyca uca olmağın həsrətində idim.
İllərin təqvimi vərəqlənir, niskilim içərimdə 30 yaşını haqlayırdım ki, təsadüfən bəstəboylu, qəşəng, adı qəribə, qaraqaş-qaragöz bir qıza vuruldum. Onu gördüyüm anda uzaqdan-uzağa ürəklərdəki sevinci və həyəcanı ölçən cihaz olsa idi, onun əqrəbi dünyanın ən bəxtəvər insanı kimi mütləq mənə tuşlanardı.

Bir günü qəlbimi o qıza açdım:
- Yaşamaq üçün bizə o qədər ömür verilməyib ki, onun da bir qismini məhəbbətsiz keçirək.
Bu kəlmələr qığılcım kimi bir-birinin ardınca ürəyimdən qopub dilimə, dilimdən isə dodaqlarıma necə qondu bilmirəm.
Üz-üzə durmuşduq. Ona baxdıqca mənə elə gəlirdi ki, hələ heç bir rəssam bu qızın sifəti boyda lövhədə bu cür ecazkar sənət əsəri yarada bilməz. Eh… hələ onun sehrli, cazibədar gözləri… Büllur kimi saf, kövrək qəhqəsi… Təbiət bu gözəl məxluqu sanki mənim üçün bəsləmişdi.
Bir də bilirsinizmi nə üçün belə deyirəm? Boyu boyuma biçilmişdi, daha əvvəlki niskilim yoxa çıxmışdı..
İndi gündə yüz yol aALLAHıma şükür edirəm: yaxşı ki, boyca uca deyiləm, yoxsa o qız mənə qismət olmayacaqdı….