Dünya yaranandan bəri insanlar inkşaf edir, dəyişir və müasirləşir. Amma dəyişməyən bir şey var. “Dünyanın əlifbası adlandırılan “sevgi”. İllər ötsə də, zanam keçsə dəhətta nə dəyişsə də insanların semək, sevilmək həvəsi heç vaxt dəyişmir. İnsanlıq yaranandan bəri ərslərdən əsrlərə, nəsillərdən nəsillərə ötürülən ən gözəl miras sevgidir. Əsrlər keçsə də, nəsillər dəyişsə də sevgi dəyişməz və həmişə öz saflığını qoruyur. Sevgi o qədər ülvi hissdir ki, onu ləkələmək, sevgiyə naxələf çıxmaq özü də günahdır. Sevgisinə görə canından keçən sevgililər həmişə qəhrəman kimi iz qoymağı bacarıb. Amma müasirləşən və inkişaf edən cəmiyyətimiz deyəsən sevgini də müasirləşdirməyi düşünür. Çünki son zamanlar cəmiyyətimizdə qəlbən sevənlərə rast gəlinmir. Gənclərdən sevgi haqqında soruşanda isə hamının əzbərlədiyi bir söz var “Sevgi yoxdur”. Çünki, son zamanlar əksər insanların hiss etdiyi bir hiss var “Ehtiras”.

Son zamanlar demək olar ki, insanların xüsusən də gənc oğlanların orqanizmində ehtiraslanmaq prosesi gedir. Artıq əksər oğlanları qızlarla tanış olub münasibət qurarkən qızların onlara qarşı simpatiyası, sevgisi yox, yataqda həmin qızın nə dərəcədə aktiv olması, onunla münasibər qurmazdan öncə kiminləsə sevişmiş olub olmaması, seksə münasibəti, seksdə nə dərəcədə sərhəd tanıması maraqlandırır. Artıq cəmiyyətimizdə sevgi üzərində qurulan ailələrin sayı getdikcə azalır. Hətta demək olar ki, qurulan hər 10 nigahdan 7-si valideynlərin seçimi ilə qurulur. Çünki subay vaxtı oğlan və qızlar münasibətlərindəki pərdəni aradan götürürlər və artıq xüsusən oğlanlar münasibətlərini ciddiləşdirməyi özlərinə sığışdırmırlar. Valideynlərinin seçdiyi insanla evləndikdən sonra isə xoşbəxt ola bilmirlər. Çünki, onları bir-birinə bağlayan iki əsas vasitə olur. Ya dünyaya gələn övladları, ya da valideynlərinə hörmət, daha doğrusu sahib olduqları maddiyyət və ya rahatlığı itirmə qorxusu. Bir müddət yaşayıb bir-birinin bədənlərini kəşf etdikdən sonra isə aralarındakı ehtiras sönür.