Hamilə xanımın bətnindəki iki əkiz uşaqlardan biri o birindən soruşur:

- Sən doğumdan sonrakı həyata inanırsan?

- Əlbətdə inanıram. Hamıya aydındır ki, doğuş sonra isə həyat var. Biz burda ona görəyik ki, güclənək, doğuşdan sonrakı həyata hazır olaq
.
- Boş söhbətdi. Doğuşdan sonra həyat ola bilməz. Olmuş olsaydı kimsə qayıdıb deyərdi orda həyat var. Sən fərz eliyə bilirsən orda həyat necədi?

- Mən bütün detalları bilmirəm amma inanıram ki, orda daha çox işıq olacaq, biz özümüz gəzəcəyik, öz ağzımızla yeyəcəyik və başqa o qədər iş görəcəyik.

- Nə nağıl danışırsan? Adam özü necə yeriyər, adam necə öz ağızı ilə yeyər? Gülməlidir! Bizim göbəyimiz var hansı ki, bizi qidalandırır. Bilirsən? Doğuşdan sonra həyat filan yoxdur.

Mən əminəm ki, bu mümkündür. Sadəcə olaraq hər şey bir az başqa cür olacaq. Bunu fərz eləmək mümkündür.

- Axı ordan hələ heç kim qayıtmayıb. Həyat sadəcə olaraq doğuşla bitir. Bu qədər bəsit. ümumiyyətlə həyat bu zülmətin içindəki zillətdən ibarətdir.

- Yox! Mən bilmirəm doğuşdan sonrakı həyat necə olacaq amma əminəm ki, biz ANAnı görəcəyik və o, bizim qayğımızı çəkəcək.

- ANAnı? Sən inanırsan ki, ANA var? Varsa bəs o hardadı?

- O hər yerdədi, bizi əhatə edib və onun sayəsində hərəkət edirik, yaşayırıq, onsuz biz mövcud ola bilmərik.

Cəfəngiyyatdı! Mən heç bir ANA filan görməmişəm, odur ki, əminəm ki, ANA filan yoxdur
.
- Səninlə razılaşa bilmərəm. Axı hərdən sakitçilik olanda, onun necə oxumasını eşitmək olur. Hiss eləmək olur axı o, nece bizim dünyamıza sığal çəkir.
Mən qəti əminəm ki, bizim əsl həyatımız doğuşdan sonra başlayır!!!