Günəşin doğuşu kimi girdin dünyama…

Ürəyimdə asılan buzları damla damla əritməyə başladın… Hər bir damla hər keçən gün çoxalaraq ürəyimdə birləşdi… Buzların yerini okean aldı…

Dünyanı işıqlandıran günəş kimi, buzla örtülmüş ürəyimi zülmət qaranlıqdan çıxarıb işıqlarını saçdın ətrafıma… Elə bir işıq ki bu, adını qoya bilmədiyim düşüncələr, gerçək olmasını istədiyim xəyallar kimi… Enerjisi heç bitməyən, işıqlandırmaqdan heç imtina etməyən bir işıq…
İstinin, atəşin necə olduğunu, insanları necə yandırdığını unutduğum zamanda içimi istilətdin… İstiliyin var olduğunu ruhuma hiss etdirdin…

Gözlədiyim sənmiydin yoxsa eşq idimi? Bilmədim… Bəlkə də bilmək, öyrənmək istəmədim… Bilmədən, düşünmədən sevdim…
Yaxşı ki də sevdim… Yaxşı ki də düşünmədən özümü günəşə təslim etdim... Zamanla anladım ki gözlədiyim sən idin… Eşq deyə xarakterizə etdiyim, xoşbəxtlik deyə izah etdiyim, hüzur deyə təyin etdiyim sən idin...

Gözlənilməz anlarda səni qarşımda görüb, xoşbəxtliklərin ən gözəlini hiss etmək… Doğan hər yeni günə, səninlə başlayıb "sabahın xeyir" demək… Mənə bu duyğuları hiss etdirdiyin və yaşatdığın üçün eşq deyə xarakterizə etdim səni!
Mənə baxdığında hələ ürəyimdəki fırtınalara dayan deyə bilməyirsəm, gözlərinə baxaraq dənizlərin ən dərinlərinə dalıramsa, bunun səbəbi sənsən sevimli…
Məni səndə də yaşat deyə dodaqlarıma möhürlədim səni...!