Köhnə bir yarasan məndə qalan ,sən içimi hər gün ağrıdan bir yarasan sevgilim. Uçurumun kənarına itələdiyin məni tək başıma ölümə sürüyən bir yarasan məndə. Ağrılarımda arxa çevirən varlığına məni hər gün öldürən bir yarasan. Sən heç bir zaman görmədin məndəki qanayan səni, heç bir zaman ağrılarım səni boğmadı, ürəyimə işləmiş olan varlığınla yaşamağa çalışarkən sən isə mənim varlığımı həmişə heçə saydın sevgilim.
Daha neçə dəfə adına yataqlıq edəcək ürəyim heç bilmirəm. Neçə gecə daha adını sayıqlayaraq zülmət qaranlıqlarda səhər edecem. Yoxluğun içimi ağrıdarkən sən isə varlığım həmişə heçə saydın sevgilim.
Hər gecə bir cəlladının qoynunda ölümü gözləyən bir edam cəzasına çarpdırılmış kəfəni geymək üzrə olan bir məhkum kimi gözləyirəm. Bitməyən gözyaşlarımın hesabını kim verəcək sevgilim kim?. Bir gün ölsəm məzarımdakı torpağımın bir azını evində tutub saxlayarsanmı sevimli.? Hər gecən gün adına yataqlıq edən bu ürək indi sənsizliyində ölümə meydan oxuyarcasına ölümü gözləyir..
Mən sənə hər şeyimi verərkən ,bir tək gülüşün üçün bütün dünyaya meydan oxuyarcasına sənə gəldim sən isə mənə bir damla sevgini rəva gördün sevgilim. Çoxmu şey istədim səndən ürəyin ürəyimə desəydi nə olar sevgilim nə olardı ? Varlığım səni xoşbəxt edə bilmirsə mən susqunluğa boyun büküb, sənə çıxan bütün yolları bağlayaram sevgilim.
Bir gün sənsizliyin ağrısı canıma tax etsə ürəyimi yatırtma vaxtıdır sevgilim. Sən bu sətirləri heç bir zaman oxumayacaqsan adına qurulmamış cümlələrin olduğunu anlamayacaqsan. Bəlkə də heç kim adına dair sənə dair tək bir sətir yazmamışdır sevimli. Mən isə sənə ölümü xatırladan bir məktub və üstündə arda qalan iki damla qan buraxıram sevgilim.
Mən səni gülüşlərəmin arxasında gözyaşlarıma saxladım. Heç kim görmədi məndə qanayan səni, kimsə anlamadı məndə olan nəfəsini, sevgini heç kim anlamadı. Günəşim, nəfəsim, balım olduğunu.