“belə tez.” dedi. “Bacarmadım” dedim. “Yazıçılar əsərlərini bir dəfəyə yazmır.” Dedi və qapıya yaxınlaşdı, üzünü çevirib mənə diqqətlə baxdı, sonra otaqdan çıxdı. Onun bu hərəkəti haqqında çox fikirləşdim amma bir şey başa düşmədim. Indi babam mənim yazıçı olacağıma inanır yoxsa əksinə. Həmin gecə gec yatdım. Elə hey pəncərədən dənizə baxırdım. Bu gün hava tutqun, küləkli idi. Dəniz dalğalarını aramsız sahilə elə vururdu ki, sanki nəyisə sahildən almaq istəyirdi. Qəribə bir səs gəlirdi, elə bil kimsə ağlayırdı. Birdən sahildə nəsə parıldadı. Çox gözəl yüngül parıltı idi. Bu nədir görəsən. Gözlərimi ovdum, birdə baxanda artıq o parıltıda o səsdə yoxa çıxmışdı. Qeyri ixtiyari qələmi əlimə alıb bir başlıq yazdım “ Mirvarinin göz yaşları”. Bəli hekayəni yazmışdım. Özü də vərəqdə bir qara belə etmədən, fasilə belə vermədən. Səhər duranda babam otağımda idi, hekayəni oxuyurdu. Səbirsizliklə nə deyəcəyini gözləyirdim ki, başını qaldırdı. Mənə baxdı, vərəqi masanın üzərinə qoyub ayağa qalxdı. Sual dolu baxışlarımla ona baxırdım. O, isə heç nə demədən qapıya yaxınlaşdı. Budur yenədə məğlubiyyət, deyə düşünürdüm ki, babam üzünü çüvirib “ Ayağını yerə vurmağından bilinirdi ki, gələcəkdə məşhur yazıçı olacaqsan.” Həmin anda gözlərim doldu. “nə?” deyə soruşdum. Babamın üzündə mülayim bir təbbəssüm yarandı. İnana bilmədim o gülümsəyirdi. Geri dönüb vərəqi götürdü və otaqdan çıxdı.” Hara?” deyə soruşdum amma heç bir cavab ala bilmədim. Həmin gün babam evə gec gəldi, harda olduğunu soruşdum amma o, cavab vermədi. Səhərisi gün otağımda dərslərimi oxuyurdum. Anam məni səslədi. Aşağı düşəndə anamın və atamın təəccüblü baxışları ilə məni süzdüklərini gördüm? “Nə olub?”deyə soruşdum. Anam gözləri dolmuş bir vəziyyətdə gülümsəyərək əlindəki qəzeti mənə uzatdı. Qazetə baxanda ilk gördüyüm başlıq “Mirvarinin göz yaşları”. “bu ki, mənim yazdığım hekayədir.” dedim və babama tərəf çöndüm. O, gülümsəyirdi. Sevincimin həddi hüdudu yox idi, babamı qucaqlayıb “ çox sağol baba, çox sağol”dedim.