mövzusunu bəyan etmişdir. Onların bəziləri daha çox diqqəti cəlb edir. Ancaq bəzi ayələr vardır ki, İmamət bəhsini zərif şəkildə şərh edir. Bu ayələrə daha az diqqət edilmişdir.

Qurani-Kərimin müxtəlif surə və ayələrində İlahi peyğəmbərlər haqqındakı mövzu təkrar edilir. Belə ki: “Ey mənim qövmüm! Mən buna görə sizdən bir əcr istəmirəm. Mənim əcrim təkcə məni Yaradanın öhdəsinədir. Heç başa düşmürsünüzmü?”. (“Hud”, 51).

“Allahın, iman gətirən və saleh əməl edən bəndələrinə verdiyi müjdə budur. (Ya Muhəmməd!) De: “Bunun əvəzində sizdən mənim qohumlarıma məhəbbətdən başqa bir əcr istəmirəm. Kim bir yaxşı iş görsə, Biz də onun savabını artırarıq. Şübhəsiz ki, Allah bağışlayandır; qədir biləndir”. (“Şura”, 23). Bu ayənin mənasına vardıqda görmək olur ki, Peyğəmbərin (s) dəyanət və xatəmiyyəti, bu yolda başqa peyğəmbərlərdən fərqli olduğuna gətirib çıxartmışdır. Əhli-Beyt (ə) davamçıları və başqa məzhəblərin təfsirçilərinin təfsir etdiyi bu ayənin mənası odur ki, Allah Təala Peyğəmbərdən (s) istəyir ki, insanlara göstərdiyi xidmət qarşılığında onlardan əcr və muzd istəsin. Həmin muzd isə - Əhli-beyti (ə) ilə dostluqdur. Bu təfsirdə bəzən Peyğəmbər (s) ailəsi o qədər geniş nəzərə alınır ki, bütün seyidləri əhatə edir. Bəzən Peyğəmbərin (s) yaxın qohumları olan həyat yoldaşları və övladları nəzərdə tutulur, bəzən də Əhli-Beyt (ə) davamçılarının verdiyi təfsirdə Peyğəmbərin (s) yaxınları dedikdə xüsusi insanlar şamil edilir.

Hər bir halda bu ayəyə bu cür baxmaq Əhli-Beyt (ə) davamçıları ilə əhli-təsənnün arasında fikir müxtəlifliyinə gətirib çıxarır. Əhli-təsənnün sual verir: “Sevmək və məhəbbət göstərməyin nümunə qərar vermək və ya tabe olmaqla nə əlaqəsi var?”.

Həzrət Məryəm (ə), Həzrət Musanın (ə) anası və bacısı Quranda adı çəkilən və mədh edilən qadınlardır. Ancaq elə bir ayə yoxdur ki, Allah Həzrət İsa (ə) və Həzrət Musadan (ə) insanlardan öz qohumlarına və yaxınlarına qarşı səmimi olmaqlarını tələb etsin.

Allah Təala mübarək “Səbə” surəsində