ə Peyğəmbərə (s) xutab edir: “De:”Sizdən istədiyim (risalətin) əcri (yaxın adamlarına məhəbbət) də sizin üçündür. Mənim əcrim ancaq Allaha aiddir və O hər bir şeyə şahiddir”. (“Səbə”, 47).

Bu üç ayə üç müxtəlif surələrdə yerləşir. “Nüdbə” duasında bu ayələr bir-birinin ardınca gəlir. Bu şəkildə xüsusi mənanı bəyan edir.

Bu ayələrə əsasən və Qurana istinad edərək aydın olur ki, Allaha doğru gedən yolu tapmaq istəyən kəsin yolu - Peyğəmbər (s) ailəsi və yaxınlarına dostluq etməkdən keçir. Ona görə də Peyğəmbərin (s) tələb etdiyi əcr və muzd bizim özümüz üçün xeyir və mənfəətlidir. Bu Peyğəmbər (s) üçün əcr deyildir, çünki Peyğəmbərin (s) əcri Allah yanındadır.

Belə bir nəticəyə gəlmək olar ki, Peyğəmbər (s) ailəsinə dostluq və məhəbbət göstərmək - Allaha gedən yoldur. Ancaq Allaha gedən yolu keçmək lazımdır. İnsan gərək bu yolu əməl və rəftarı ilə keçsin. Əqidəsində də ona tabe olmalıdır. Ona görə də məhəbbət və dostluq Allaha gedən yoldur ki, ona tabe olmaq və nümunə qərar vermək kimi nəticə çıxartmaq olar.

Əhli-Beytə (ə) eşq və məhəbbət dəyərlidir, ancaq bu mənada deyildir ki, bu eşq bizim bütün əqidəmizin, təkliflərimizin, vacibatlarımızın canişini olsun. Əksinə, bu eşq bütün bu amillərin məsdəri olmalıdır.

Bizim etiqadımıza görə iki növ tabeçilik vardır: Bəzi yerdə insan rəhbərdir, əmr edir. Məqamı böyük olduğu üçün ona tabe olmaq lazımdır. Bu növ tabeçilik həmişə bir növ təşrifatla bir yerdə olur. Məsələn, layiq dövlətlərin verdiyi qanunlar kimi. Onu həyata keçirtmək üçün polis, məhkəmə sistemindən və sairdən istifadə edirlər. Əlbəttə İslam dini bu növ tabeliyi görməməzliyə vura bilməz. Ancaq bəzən tabelik daxili eşq və əlaqə ilə olur. Ona görə də dostluq kimi yozulur.

Əhli-təsənnünün əksəriyyəti Əhli-Beytə (ə) sevgi bəsləyirlər. Ancaq bu məhəbbət sevgi üzərində olur. İmamlara (ə) nümunə və ülgü kimi baxmırlar. Bəzən bu nigarançılıq bizə də keçir ki, bəlkə biz Əhli-Beyt (ə) davamçıları da bu cür olmuşuq? Əhli-Beytə (ə) eşq bəsləyirik, ancaq