də onları aradan qaldırmaq istəmir. Buna görə də insanların yanında eyblərimiz büruzə olunur və insanlar tərəfindən məzəmmət olunur. Burada mühüm nöqtəni yada salmaq lazımdır ki, başqalarının eyblərini aşkar edib, onların zəif cəhətlərini kəşf edərək abır-həyalarını aparmaq - günah və haramdır. Həzrət Əli (ə) buyurur: “Küfr və imansızlığa yaxın hal odur ki, şəxs qardaş adı ilə başqaları ilə dostluq planı qurar ki, eyblərini saysın və bir gün onu məzəmmət etsin”.

Əlbəttə, aydındır ki, bu yolda İlahi tofiq bizə yardım edə bilər. Birincisi - ruhi çatışmamazlıqlarımızı tanımağı bizə nail edər və sonra isə onu vücudumuzdan qoparıb atmağa yardım edər.

İslam əxlaqının mühüm cəhətlərindən biri də odur ki, heç kimin mömini məzəmmət etməyə haqqı yoxdur. Peyğəmbər (s) buyurur: “Əgər sizin xidmətçilərinizdən biri iffətə zidd olan bir əməl edərsə, onu cəzalandırın və dini hüdudlara əməl edin. Ancaq onu məzəmmət etməyin”.

Deyilənlərin hamısı eybi olan möminlərə aiddir. Ancaq o şey ki, bizə yaraşmır, ancaq eyb hesab edilmir, bizim İslami fəzilət mədəniyyətindən cahil olduğumuza qayıdır və biz onu naqislik hesab edirik. Ancaq məzəmmət etmək pis işdir. İmam Sadiqin (ə) dövründə bir nəfər o Həzrəti (ə) müşahidə edirmiş. O Həzrətin mübarək alnından tər tökülərmiş və nəsihət üçün Həzrətin yanına gedir və deyir: "Bu cür yaşamağın yaxşıdır ki, əgər bu cür həyatın sona çatarsa, nə edərsən?”. İmam Sadiq (ə) buyurur: “Allaha and olsun ki, əgər bu halda ölərəmsə, Allaha itaət halında can vermiş olaram. Mən öz işim və səyimlə istəyirəm ki, özümü və əyalımı səndən və başqalarından ehtiyacsız edəm. O zaman qorxmalıyam ki, günah işlətdiyim yerdə ölümüm çatsın”.

Hazırladı: Məşhədi