Quranda ALLAH iki insan tipindən bəhs edir:
ALLAHın varlığının fərqində olan, inanclı, ALLAHın ayələrini görən, axirətin varlığını bilən və həyatını ona görə yaşayan insan. Bu insanın şüuru tamamilə açıqdır. Hadisələrin ALLAHın idarəsində olduğunu hiss edir. Hər hadisənin özü üçün bir imtahan olduğunu və xüsusi olaraq yaradıldığını bilir. Hər şeydən əhəmiyyətlisi bu dünyanın xəyal olaraq beynində yaradıldığının və ALLAHın özünü hər an sınadığının şüurundadır. Bu səbəbdən heç bir hadisəyə heyrətlənməz və kədərlənməz. Çünki hadisələrin hamısının ALLAH tərəfindən şüurlu şəkildə və hikmətlə yaradıldığını bilir. Şüuru açıq olan imanlı insan hadisələrin arxasındakı hikmətləri belə görür: Məsələn, işə gedərkən yolda qəza və ölü gördüyündə o insanın qədərində təyin olunan vaxtının gəldiyini və ALLAHın canını aldığını düşünür. O adamın sonsuza qədər davam edəcək axirət həyatının başladığını və ALLAHın hüzurunda hesab verdiyini bilir. İmanlı insan gerçək mənada eşidir, gerçək mənada görür və gerçək mənada hiss edir. İmanlı bir insan hər baxdığı yerdə ALLAHın ayələrini və zatını görür. Ürəyi isə imanından ötəri yumşaqdır. Özünə ALLAHın bir ayəsi xatırladıldığında dərhal hərəkətə keçir, ayələr qarşısında təsirlənir və özünü düzəldir. Bu da o insanın gerçək mənada eşitdiyini və hiss etdiyini göstərir. İnsan ancaq özünə iman verildiyi anda həqiqətən görən, eşidən və hiss edən birinə çevrilir. Yəni, yaşayan bir ölüdən gerçək mənada yaşayan bir insana çevrilir.
Quranda bəhs edilən digər insan isə imansız, ALLAHdan xəbərsiz, yalnız dünyanı yaşayan insandır. Bu insan dünya həyatına və onun qarışıqlığına dalıb gedir. Sürətlə axirətə yaxınlaşdığını fərqinə varmır. Gerçək həyatın əsl ölümdən sonra başladığını və sonsuz bir həyat olduğunu heç düşünmür. ALLAHın ayələrini bilmədiyi üçün bunları görə bilmir. ALLAHın özünü davamlı olaraq yoxladığını, sınadığını bilmir. Hadisələri həmişə səbəblərə görə qiymətləndirir. Əgər evdən bir az keç çıxsaydım qəzaya düşməyəcəkdim, əgər yavaş