Sən getdiyin zaman varlığına yeni öyrənirdim

Yoxluğun varlığından daha durğun,daha dinc idi.

Sən yoxkən sənin üçün darıxmaq,

Sən varkən darıxmaqdan daha az incitdi məni.

Gedərsən deyə qorxuyla keçən o qədər gecə keçdi

Səni düşünərək.

Sən əsla getmədin.

Amma gəlmədin də.

Paylaşmağı daha kiçik bir uşaqkən öyrənmişdim.

Bilməzdim böyüdüyüm zaman qəlbimi ağrıdacağını mövzu Sən olanda..

Sonuncu dəfə sənin üçün döyündü bu ürək dəli kimi.

Sonuncu dəfə sənin üçün gözlərim dalıb getdi uzaqlara..

Hər gecə olduğu kimi.

Mənim deyil idin bəlkə amma…

Həmişə sən mənimlə tamamlanmış olan əskiklərinə baxıb daha çoxunu istəyərkən mən səndə yeni boşluqlar yaşayırdım

Daha çoxunu istəyərkən sən,

Mən yarımlarda itirdim.

Neçə dəfə imtina et dedi bu ürək

Neçə dəfə yox olmaq istədi.

Sənin varlığını bilmək belə mənə yetərkən səndə özümü yox hiss etmək "yox olduğumdan başqa" nə düşündürə bilərdiki mənə?
Halbuki düşün necə də coşqun idi ürəklərimiz yeni bir həyata başlayarkən.

Gecələrimizidə gündüzlərimizi də,

Bir-birimizə qurban verməyə hazır idik…

Şərtsiz,qarşllıqsız və isti duyğularımızla….

Yaşadığımız hər an unudulmaz və imtina edilməz olacaqdı.

Sən bir payız küləyində sovrulmuş bir gül yarpağı,mənsə tac olacaqdım sənə.

İndi kim sovrulur və kim onu qucaqlamağa çalışır qarışdırıram artıq.

Mən bu yuxuları,belə yuxuları unutduğum uzun zaman olmuşdu

Içimdəki bu məglubiyyətin ağrısı sürsə də illərcə

Bir yol tapıb qovuşaram azadlığıma.

İndi getmək zamanıdır bəlkədə…

Geridə yaşanmış ya da yarım qalmış anları buraxaraq.

Səndə bütün cəsarətinlə,bütün səhvlərinlə,bütün əskiklərinlə,bütün haqlı gördüyün yalanlarınla

və vicdanınla başbaşasan indi…

Hər zaman hər şey tamamlanacaq deyilki…

Bu da belə yarım qalsın.

Yenə yanıldım.

İlk ağrım,deyil amma ən böyük ağrımsan.

Sevməməyə and içmişdim.

Heç kimi özümdən daha çox sevməyəcəkdim…

Uğruna heç bir şey fəda etməyəcəkdim.

Səni sevmək