Qiyamət qopmuşdu. Qeyri-adi bir izdiham var idi. Hər yer insanlarla dolu idi. Kimisi çaşqın-çaşqın ətrafına baxır, kimisi sağa-sola qaçır, kimiləri yerdə diz çökərək başını əllərinin arsında gizləyirdi.

Sanki ürəyi yerindən çıxacaqdı…. Soyuq tər basmışdı. Dünyada ikən qiyamət, sorğu-sual və tərəzi haqqında çox şey eşitmişdi. Ancaq məhşər meydanındakı ürpərti, qorxu və gözləməyin bu qədər dəhşət verəcəyini heç vaxt düşünməmişdi. Hər kəs öz növbəsini gözləyir və novbəsi çatınca hesaba çəkilmək üçün çağrılırdı. Növbə ona gəlib çatmişdı. Onun adını çəkmişdilər. Təşviş içində sağa-sola baxır. Dodaqları titrəyə-titrəyə:

-Məni çağırdınız? –deyir.

Izdiham birdən aralanır qarşısında bir yol açılır. Iki nəfər qollarına girir. Bunlar məhşər meydanının xidmətçiləri idi. Izdihamın arasından çaşqın baxışlarla keçir. Meydanın mərkəzinə gəlirlər. Xidmətçilər yanından uzaqlaşırlar. Başı önünə əyilir… Bütün həyatı gözlərinin onundən gəlib-keçir. öz-özünə:

-Şükür olsun, gözlərimi dünyaya açdığım evdə hər zaman dininə ən gözəl şəkildə əməl etməyə çalışan insaları gördüm. Atam ibadətlərinə həddindən artıq həssas yanaşır, dostları ilə dini söhətlər təşkil edir, malıniı Islam yolunda xərcləyirdi. Anam da onun kimi. Mən də hər zaman onlar kimi oldum. İnsanlığa xidmət etməyə çalışdım, onlara Allahdan danışdım. Namazımı qıldım, orucumu tutdum. Fərz olan nə varsa, yerinə yetirdim, haramlardan uzaq durdum….
Bunları düşünərkən yanaqlarından göz yaşları süzülürdü. Öz-ozünə:

-Rəbbimi sevirəm, heç olmasa sevdiyimi düşünürəm,-deyirdi. Amma bir tərəfdən də:

-“Onun üçün nə etsəm, yenə azdır, bu mənim cənnəti qazanmzğıma kifayət etməz. Yeganə umidim Allahın bağışlaması və rəhmətidir,” –deyə düşünürdü.

Hesab çox uzun çəkdi. Qorxudan mucuq-muncuq tər tokur, tir-tir titrəyirdi. Gözləri tərəzinin millərində qalmışdı. Nəticənin nə olacağını gözləyirdi. Nəhayət, oradan onu çıxardaraq əvvəl olduğu yerə gətirirlər. Höküm veriləcəkdi. Öncə adı oxundu. Artıq ayaqlarının üstündə dayana