bilmirdi. Gözlərini yumub həyacan içində hökmü gozləyirdi. Birdən məhşərdəki izdihamdan bir uğultu qopdu. Qulaqları səhvmi eşidirdi, nədir? Onun adi “Cəhənnəmliklər” siyahısında oxunmuşdu. Dizləri üstə çökdü, yıxıldı. “Ola bilməz” –deyə qışqırdı. Qalxıb sağa-sola qaçmağa başlayır. Hıçqıraraq: “Mən necə cəhənnəmlik ola bilərəm? Həyatım boyunca Allah yolunda qulluq edən insanlarla bir yerdə olmuşam. Onlarla bərabər insanlara Rəbbimi tanıtmağa çalışmışam”. –deyirdi.

Göz yaşları titrəyən vücudunu islatmışdı. Məhşər xidmətçiləri qollarından tutub izdihamı yararaq onu alovları göylərə yüksələn cəhənnəmə tərəf aparmağa başladılar.

Xidmətçilərin qolları arasında çırpınırdı… bir qurtuluş yox idimi? Bir yardım edın olmayacaqdımı? Dodaqlarından qırıq-qırıq yalvarışla qarışıq kəlmlər süzülməyə başladı… “Oruclarım… Oxuduğum Quranlar… Namazım… Heç biri xilas etməyəcəkmi?” Ağlaya-ağlaya yalvarırdı. Alova yaxınlaşmışdılar. Başını geriyə çevirdi. Son çırpıntıları idi.

Rəsulullah (sallallahu aleyhi və səlləm): “Birinizin qapısının ağzından bir çay axsa və o çayda gündə beş dəfə yuyunsanız, üzərinizdə heç kir qalarmı? Namaz da belədir. Allah onun sayəsində bütün günahları silər” buyurmamışdımı? Son dəfə “Namazlarımdamı mənim dadıma çatmayacaq?” –deyə düşündü və “Namazlarım….” deyə hıçqrdı.

Xidmətçilər isə onu dibi görünməyən cəhənnəm çuxurunun başına gətirirlər. Alovların istisi uzunu qarsmağa başlamışdı. Sonuncu dəfə dönüb geriyə baxdı. Artıq gözlər də qurumuşdu. Ümidini tamam itirmişdi.

Qollarını sıxan əllərin boşaldığını hiss elədi. Qolları yanına düşdü. Xidmətçilərdən biri onu arxadan möhkəm bir şəkildə itələdi. Ayaqları yerdən üzüldü. Bədəni bir anda uçurumun dibinə yumarlandı. Alovların içərisinə doğru surətlə düşürdü. Bir neçə metr düşmüşdü ki, bir əlin onun qolundan tutduğunu hiss etdi. Başın qaldırıb yuxarıya baxdı. Onu xilas edən uzun və ağ saqqallı nurani bir qoca idi. Qoca onu yuxarıya doğru qaldırdı. O, üst-başının tozunu təmizlədikdən sonra