ə müxtəlif bəhanələrlə məsxərə edərdilər. Bəzi ayələrdə buna işarə edilmişdir: “Öz meylləri ilə sədəqə verən möminlərə lağ edənləri və güc-bəla ilə əllərinə düşəni ehsan edənləri məsxərəyə qoyanları Allah özü məsxərəyə qoyacaqdır. Onlar üçün ağrılı əzab vardır”. (“Tövbə” surəsi, 79).

Bu ayədən göründüyü kimi, münafiqlər İslam cəmiyyətinin iki qrupunu: möminləri və yaxşı insanları məsxərə edərdilər. Onlardan bir qrupu həddən artıq sədəqə verənlər idi. Onlar bu yolla Allahın razılığını əldə etmək istəyirdilər. İkincisi isə o qrup insanlar idi ki, az miqdarda sədəqə verirdilər, daha çox yardım etməyə gücləri çatmırdı. Həm bizim əsrimizdə, həm də İslamın əvvəllərində elə insanlar olub ki, daim kömək etməyə meyilli olublar. Ancaq əlləri boş olub. Gücləri çatan az miqdarda yardımı böyük meyl və rəğbətlə verərdilər. Nadan münafiqlər bu cür insanlara istehza edərdilər. Ancaq bu münafiqlər gərək bilsinlər ki, onların məsxərə etdikləri insanların arxasında Allah dayanır. Allah onları məsxərə edəcəkdir. Onları dəhşətli əzab gözləyir.

Peyğəmbərlərə (ə) məsxərə edən münafiqlər haqda gələn ayələr bir neçə dəstəyə bölünür.

Birincisi o ayələrdir ki, bu acı tarix və ictimai həqiqətdən xəbər verir. Tarix boyunca elə bir peyğəmbər olmamışdır ki, cəmiyyətdəki insanlar tərəfindən istehza edilməsin. Məsələn : “Vay bu bəndələrin halına! Onlara heç bir peyğəmbər gəlmədi ki, onu lağa qoymasınlar”. (“Yasin” surəsi, 30).

“Onlara heç bir peyğəmbər gəlmədi ki, ona istehza etməsinlər”. (“Hicr” surəsi, 11).

“Onlara heç bir peyğəmbər gəlmədi ki, onu lağa qoymasınlar”. (“Zuxruf” surəsi, 7).

İkincisi isə peyğəmbərlərə məsxərə edənləri pis aqibət gözlədiyini xəbər verən ayələrdir. Məsələn: “Səndən qabaqki Peyğəmbərlər də istehza edildilər. Nəhayət istehza edənlərə, məsxərəyə qoyduqları şeyin özü gəlib çatdı”. (“Ənbiya” surəsi, 41).

“Və Bizim ayələrimizdən bir şey öyrəndiyi zaman, onu lağa qoyar. Rüsvay edən əzab da elə onların özləri üçündür”. (“Casiyə” surəsi, 9).

Bəzi