(“Təsviri-nümunə”yə əsasən)

Qədim dövrlərdə Babil şəhərində sehr elmi özünün ən yüksək zirvəsində idi. Allah Təala iki mələyi insan cildində yer üzərinə göndərir. Bu mələklər insanlara sehrin ziyanını və batil bir əməl olduğunu bildirməli və insanları sehrdən qorumalı idilər. Ancaq bu mələklər sehirbazların sehrini batil etmək üçün sehri də açıqlamalı olurlar ki, bunun vasitəsilə sehrə qalib gələ bilsinlər. Bu da səbəb olur ki, bir qrup insan sehrbazların sırasına qoşulsunlar və insanlar üçün yeni narahatlıqlar yaratsınlar. Baxmayaraq ki, bu iki mələk insanlara bunun yeni bir İlahi imtahan olduğunu söyləmişdilər, ancaq onlar qulaq asmadılar.
“Babildə Harut və Marut (adlı) iki mələyə nazil olanları, o iki mələk: “Həqiqətən, biz imtahan vasitəsiyik, (gözlə sehrə girişməklə ) kafir olma!” – deməmişdən heç kəsə öyrətmirdilər. Amma onlar o iki mələkdən bir şeylər öyrənirdilər ki, onunla ər-arvad arasına ayrılıq salsınlar. Lakin onlar Allahın izni olmadan heç kəsə zərər yetirən deyildilər. Onlar bir şeylər öyrənirdilər ki, onlara zərər yetirirdi, fayda yetirmirdi. Həqiqətən onlar bilmişdilər ki, bu kimi şeyləri satın alanlar axirətə bir pay aparmayacaqlar. Nə qədər pis bir şeyin müqabilində özlərini satmış oldular, fəqət bilmiş olsaydılar”. (“Bəqərə” surəsi 102).
Yuxarıdakı ayədən göründüyü kimi, bu iki mələk yer üzərinə insanlara təlim vermək üçün göndərilmişdilər. Burada belə bir sual meydana çıxır ki, görəsən mələklər insanlar üçün müəllim ola bilərlərmi?
Bu sualın cavabı elə ayənin özündədir ki, Allah Təala onları insan cildində yerə göndərmişdi. Bu məsələyə “Ənam” surəsinin 9-cu ayəsində də rast gəlmək olur: “Və əgər onu bir mələk etsəydik, yenə onu bir kişi (surətində) edərdik və onları düşdükləri şübhəyə bir daha salmış olardıq”.
Yuxarıdakı ayədən göründüyü kimi, sehrbazlar Allahın izni olmadan heç kimə zərər vura bilməzlər. Bu o mənada deyil ki, cəbr vardır. Xeyr, bu tövhidin üsullarından birinə işarədir. Yəni, bu dünyada olan bütün qüdrətlər İlahi