Müəllim şagirdlərə seçəcəkləri peşə ilə bağlı bir inşa yazmalarını tapşırdı. Şagirdlərdən biri bütün gecəni yatmayıb at fermasına sahib olmaq arzusu ilə bağlı 7 səhifəlik bir inşa yazdı. Ora 200 hektarlıq bir ərazinin xəritəsini də çəkdi. Atların axurlarını, qoşulacaqları yeri dəqiqliyi ilə göstərdi. 200 hektarlıq sahədə tikib yaşayacağı 1000 kv.m-lik evin planını da çəkdi. Ertəsi gün müəlliminə verdiyi 7 səhifəlik bir yazı tam ürəyinin səsi idi... İki gün sonra inşa geri qaytarıldı. Orada qırmızı qələmlə qiymət yerinə iri bir “0” və “Dərsdən sonra yanıma gəl” tapşırığı var idi.
-Niyə “sıfır” aldım?- deyə soruşdu müəllimindən.
- Bu sən yaşda uşaq üçün real olmayan bir xəyaldır... Pulun yoxdur kasıb bir ailədənsən. At təsərrüfatı üçün çoxlu pul lazımdır. Əvvəlcə ərazini satın almalısan. Damazlıq heyvan almalısan. Bunları həyata keçırmək mümkün deyildir. Əgər öhdəsindən gələcəyin bir işi yazsan, yazına yenidən baxaram.

Uşaq evə qayıtdı və uzun-uzadı düşündü. Sonra olanları atasına danışdı. Atası dedı:
- Oğlum, bu barədə qərarı özün verməlisən. Bu sənin gələcək həyatın üçün olduqca mühümdür.
Uşaq bir həftə düşündükdən sonra heç bir dəyişiklik eləmədən yazını müəlliminə apardı:
- Müəllim, siz verdiyiniz qiyməti dəyişməyin, mənsə xəyallarımı...
Həmin şagird sonralar 200 hektarlıq ərazidə tikdirdiyi 1000 kv.m-lik evində at ilxısına sahiblik edir. Vaxtilə yazdığı inşası da evində çərçivədən asılı halda.
Əhvalatın ən maraqlı cəhəti odur ki, həmin müəllim bir gün 30 şagirdini də götürüb həmin təsərrüfatın ərazisində düşərgə salır. Ayrılıq günü keçmiş şagirdinə:

-Bax, -deyir, - mən sənin müəllimin olarkən uşaqların xəyallarını toplayırdım. O vaxt şagirdlərimdən xeyli xəyal qopardım. Allahdan, sən xəyalından vaz keçməyəcək qədər inadkar oldun.