bilər. Qoy hər gecə oyansın, gəzsin. Onda bir qorxusu olmaz" - dedi. Ancaq bizim xanım həkimi dinləmədi. Mənim sözüm keçmədi. Elə o günlərdə bu çiçək qurudu. Mən ona "Hər gecə sulasan, qurumaz" - dedim. O da söz verdi. Hər gecə onu oyatdım və gülləri sulamasına tamaşa etdim. Xəyalımda o çiçək mən oldum. O yatandan sonra oyandım, saxsıdakı suyu boşaltdım. Çünki Sədəf çiçəyi gecə sulanmağı sevməz. Keçən gecə isə oyana bilmədim. Onu da oyada bilmədim. Mən çiçəyin qurumasından yox, onun boynunun ağrımağından qorxdum. İndi isə məni müttəhim kimi ittiham edirlər"... Məhkəmə salonunda hər şey susdu. Elə bil hamı tilsimlənmişdi. Ancaq ertəsi gün... Ertəsi gün qəzetlər "Çiçək susuz qaldı" adlı bu məqaləni