bu barədədi,vicdan əzabımın mənə sənsiz gülməyə ürəyimin necə yol verdiyini soruşduğu və cavabını sualıyla özü cavablandırdığı səsdir.Exo kimi təkrar-təkrar səslənərək içimi yeyir bu səs.Və həmin andaca adət etdiyin,görməyə və hər dəfə gördükdə gülməyə adət etdiyin gülüş göz yaşlarımı indi acı göz yaşları əvəz edib....


- Artıq mən də başqasını,başqa bir canlını arzulamağın nə olduğunu bilirəm sevgilim.Yanımdakı varlığına öyrəşərkən bunun həmişə belə qalacağından o qədər əmin idim ki,əksini ağlımın ucundan belə keçirmirdim.İstədiyim hər dəqiqə çıxıb yanıma gəlməyivə çox alışmışdım.Ama indi...İndi mən ilk dəfə istədiyim vaxtı səni görmə şansım yoxdu.Getməklə bütün əl-qolumu bağladın sevgilim...İndi mən ilk dəfə əlacsızam.İndi mən ilk dəfə “çarəsizlik” sözünü ifadə edən bir qarışıqlığın içindəyəm.İndi mən ilk dəfə çarəsizəm....


- Artıq mən də darıxıram sevgilim...Əvvəllər də darıxmışam deyirdim.Yəni sən məni tək qoyub getməzdən əvvəl...Düzdü darıxacaq qədər ara buraxmırdıq görüşlərimizdə,ama yenə də 1gün ara belə bu sözləri dedirdirdi bizə.Ama indi...İndi o vaxtki darıxmağın çox cılız bir hiss olduğunu çox yaxşı bilirəm.Ama kaş bilməzdim,bilmə imkanım olmazdı.Yenidən “darıxmışam” dediyim andan az bir müddət sonra əl-ələ hansısa bir küçəni hara olduğunu hiss etmədən belə gəzər olardıq.Ama indi ən sadəsini,telefon zəngini belə reallaşdıra bilmədiyimçün çox əsəbləşirəm.Mən əsəbləşirəm...Təəccüb edirsən,elə deyilmi? Ama belədi...


- Artıq mən də əsəbləşirəm sevgilim...Yox,arada olan xırda cırnamaqlardan danışmıram.Ardından neçə müddətə qədər sakitləşmədiyim dərəcədə əsəbləşirəm.Məni özümə gətirən söz və ya hərəkətlərivin o hüzurunu indi dərmanlarda tapmağa çalışıram.Hər zəng cəhdimə operatorun cavab verərək “Zəng etdiyiniz abunəçinin telefonu ya söndürülüb...” - - Yooox,Axıradək qulaq asa bilmirəm.Buna görə Azercell`ə də nifrət etməyə başlamışam.Ya da o səsi mənə çatdıran telefonun səsötürücüsünə! Bir vaxtlar bizi birləşdirən bu texnologiaları indi görən