n və eşidən gözüm yoxdu.Bilsən ki telefonu neçə dəfə sındırmağa çalışmışam...Zəng edirsən deyə bir dəgigə belə yanımdan ayırmadığım o çox sevdiyimi telefonunun belə sənsiz bir dəyəri qalmadığını görsən...


- Artıq mən də qəddaram sevgilim...İnsanın mərhəmətsiz olduqda artıq insanlıqdan çıxdığını deyən mən də qəddar olmuşam.Məni yaradan belə mənə qarşı ata biləcəyi ən qəddar addımı atdısa mən də qəddar olacam deyib çıxdığım bu yolda həyatdan ala bilmədiyim və heç vaxt ala bilməyəcəyim qisasın acısını insanlardan çıxmağa başlamışam...


- Artıq mən də zəifəm sevgilim...Özümdən zəiflərə qarşı qəddar olacaq qədər zəifəm.Əlimdən heçnə gəlmədiyi üçün zəifəm.”Kaş ki” sözünü ağzıma saqqız etdiyimçün zəifəm.Zəifəm,çünki gecələr hıçqıraraq ağlayıram.Zəifəm,çünki sevdikləri yanlarında olanlara paxıllıq edib “Niə mən?!” deyə bağırıram içimdən Allaha!


- Artıq mən də təkəm sevgilim...Yoxsan...Bununçun çox küskünəm.Həmişə yanımda olacağın barədə söz verib də tutmadığınçün sənə küskünəm.Sənsiz yaşadığım ömrə,getdiyimiz yollara,daha heç vaxt reallaşmayacaq qurduğumuz planlara,xəyalını etdiyimiz gələcəyə,heç kəsin yaşamadığı,ama bizim sahib olduğumuz sevgiyə,xırda ayrılıqlarla bəzənmiş,qovuşması ayrılmasından və küsməsi barışmasından sirin,iç-içə girmiş o xoşbəxt günlərə küskünəm sevgilim.Hər şeyə küskünəm.


- Artıq mən də mən deyiləm sevgilim...İlk dəfə səni heç tanımamağı arzu etdiyimə görə - - Yoox,bu mən ola bilmərəm! Bu mən deyiləm.Bu,sənin ÖLÜMÜNLƏ antonimini yaratdığın bir qızdı.Sənin indi var olub da,yaşayıb da ondan uzaq olmana razı olan bir qızdı.Bu,hər axsham xəyal və xatirələrlə gözünün önünü bəzəyəndən,Allahın onlara qarşı niyə belə acımasız olmasını içində qışqıran birinə çevrilişidi.Bu,ilk dəfə hislərini və hirslərini bayıra yansıtmayan,sənin həyatınla birlikdə öz həyatını da itirdiyini düşünən mənə mən demək olmaz.


- Artıq mən də ölməyi düşünürəm sevgilim...Bu ayrılıqdan artıq hər ikimizin ruhu ağrıyır sevgilim...Sənin vücudun yoxdu artıq,mənim