"Sen menim eşq adlı deliliyimsen"
Deyirdim başıma dəlilik gələr ,
Bir gün 27 yaşımda bəlkə .
Otuzu adladım ...
Xəbərsizəm mən ,
Dəlilik yaşayır başımda mənim .

Mən ruh adamıyam ... ruhumda sənsən ,
Ruhuma qul olan sözdü can , ancaq .
Nəyim var al , götür
eşqinən gələn
Dəlilik istərəm Tanrıdan ancaq .

Mən sənə yaxınam , özündən yaxın ,
Sən mənə uzaqsan nə qədər Allah ,
Xoşbəxtlik gətirmir bu sevinc niyə ,
De niyə öldürmür bu kədər Allah !

Yaxınsan , duyarsan pıçıldasam mən ,
Əlimi uzatsam saçlarındadı .
Bəs niyə gözlərin ayrılıq deyir ,
Bəs niyə sözlərin ayrılıq dadır ?
Sənin yollarinda ayrılıq ,
mənim
Yollarımda qəza - qədər yaşayır .
Mənim ürəyimdə sənin gözlərin ,
Sənin gözlərində kədər yaşayır .

Sənə qovuşmağa gəlirəm , yetər
Bəndənəm , gözünü yola dik Allah !
Bagışla sözumdən dəlilik yagır ,
Sevgidən ölməkdi dəlilik , Allah !

Elə ayrılıq da , vüsal da səndə ,
Tanrısan , bəndəsən de axı kimsən ?!
Sən mənim ən həzin kədərli nəğməm ,
Sən mənim eşq adlı dəliliyimsən .

Mən sənə yaxınam , özündən yaxın ,
Sən mənə uzaqsan nə qədər Allah .
Xoşbəxtlik getirmir bu sevinc niyə ,
De niyə öldürmür bu kədər Allah ?!