bilən romanları sevdim... Məni əbədiliyə inandıra bilən, səhifələri təkrar-təkrar vərəqlədim... Oxumadım, əzbərlədim.
Kimsəsiz bir ev belə cənnətə çevrilə bilərdi bəlkə də, isti bir gülüşlə isidilsəydi əgər... Bu sevginin sonsuz olacağına inanardım, doğruları yalanlar əvəz etməsəydi əgər.
İstilik deyincə,sən,gəlirsən ürəyimə... Sən gəlirsən gecələrin arasından,soyuqların arasından,ürəyim isti olur... Sən,mənim isidənimsən,ürəyimi ipisti edən... Əlimi uzatsam tutacağını,qayğılarla dolu saatların bir anda yox olacağını bilirəm.
Nə qədər acı çəksəm də hər kəsin nəfəs almağa davam etdiyini, nə qədər ağlasam da göz yaşlarımın heç bir zaman yağmur yağdırmadığını