Çünki göndərsəydim ziyan olardı onu yazarkən hiss etdiklərim; bütün səmimiyyətimlə, sevgimlə göz yaşımla bəzənmiş bir məktubun ağ-qara oxunmasındansa oxunmamasını üstün tuturam. Başa düşməyəcəyini bildiyim bir dərddən ölmək daha yaxşıdır.Oxusan başa düməyəcəksən, "yenəmi ....?! "deyib bəlkə heç oxumuyacqdın.
Kaşki getməyə məcbur qalmasaydın...
Sən getdikdən sonra bu şəhərə, işimə, dersimə,insanlara, hər yerə, hamıya yadlaşıram.Otağıma girib qapını bağlayıb yatmaq və zamanın işıq sürəti ilə keçməsini istəyirəm ki, gələcəyin gün tez gəlsin.Sən gəldikdə isə zaman dursun.Amma niyəsə istədiklərim olmur...
Naşükürlük etmək istəmirəm-haşa!
Amma hər işimin, istəyimin daşdan keçməsi nəfsimə ağır gəlir.Və onda da heç nəyin dadı qalmır. İstədiyini almaq üçün növbəyə durursan alana qədər iştahın qaçır.Bilirəm ayrılıq hamı üçün acıdır amma sanki mənim payıma düşən biraz“tünd” oldu. Yada mənəmi elə gəlir?!
Bugün sən yoldaykən cavab verə bilmədin zəngimə. Sən demiş həmişə pessimist olduğumdan ağlıma yenə sənə birşeymi oldu deyə gəldi. Düşündüm....”sən olmasan nə olar”deyə?!
Sənin olmadığın bir dünyada yaşaya bilmərəm deyə düşündüm (bilməkdə istəmərəm) . Sənin olmadığın hər yer eynidir; cənnət də cəhənnəm də. Təsəlli istəmirəm, ovunmaq da, yaxşı olmaqda. Ağlamaq istəyirəm sadəcə...
“ Hərşey yaxşı olacaq, üzülməyə dəyməz!” deyə bilrəsən həmişəki kimi amma indiyə kimi olmayıb bundan sonrada heç nədən əmin ola bilmərik, əzizim.
Uşaqlığımdan qorxmuşam sevdiklərimi itirməkdən. Balaca olanda ( hardasa onda 5-6 yaşım olardı) balkona çıxıb dua edərdim ( balkona çıxmaq lazım olduğunu düşünürdüm çünki elə bilirdim Allah (c.c.)bizi orda eşidir, evin içində olmaz, eşitməz). Deyərdim ki :” Allahım nolar mamagildən tez ölüm”. Çünki çox qorxurdum onları itirməkdən, nə olur olsun onlar var olsun, yaşasın istərdim çünki onlarsız mən heçnə idim, onların olmadığı bir həyatı təsəvvür edə bilmirdim, indi də təsəvvür edə bilmirəm heç təsəvvür etməkdə istəmirəm. Bunu düşünəndə isə sanki bir