Ağlım dayandı!...Bir şey deməyəcəyəm!....İmtina edəcəyəm!Əslində başqa bir şey idi söyləmək istədiyim.....Yazdım, sildim…Yazdım, sildim…Səni düşünürəm nə yalan danışım. Amma soruşsansa söyləməm! Sən anla! Hiss et ya da.Yormaq istəmirəm artıq heç kimi. Yorğunam çünki! Yenidən qurasım yox heç, eşqə dair cümlələr. Sözləri yan-yana gətirəsim yox bir də, özümü izah etmək üçün........Sən anla!
Danışmaq istəmirəm qısaca. Danışacaq nə var ki? Mənim sənə gələnə qədər nə etdiyimmi, sənin mənə gələnə qədər nə yaşadığınmı?.....Nə keçmişə aidəm artıq nə də gələcəyə və qaçırmaq istəmirəm bu anı...xatirə də, olmuşların, bitmişlərin, gəlmişlərin, keçmişlərin söz kütləsində....Amma indi burada, səni düşünürəm nə yalan danışım. Amma soruşsansa söyləməm! Sən anla!
Nə bu andan əvvəli nə bu andan sonrası… Xəyallarım yox sənə uzun uzun izah edə biləcəyəm amma sənin üçün xatırlayaram əlbət canımın yanmışlığını da çünki unutmuş deyiləm.Yeni bir əlifba axtarıram danışa bilmək üçün! Heç deyilməmiş sözləri eşitməyə ehtiyacım var, və bəlkə yenidən cümlələr qurmağa ehtiyacım var, çatmır bildiklərim.Sözlərini eşidirəm; düşüncəmi məcbur edən, ağılımı sənə uçuran. Hər anlamağa çalışdığımda maraqlanılan olursan. Anlamaq istəmirəm maraqlanmaqdan qorxduğum üçün!..Sən anla!
Nağıllar dadındayam… Zəhərli alma həvəsindəyəm! Tap məni! Lakin nə sual istəyir canım nə cavab. Nə bir gözləməm var nə də bir söz verməm.

Tapsan, yalnız tapdığına sevinəcəyəm! Və əgər gələcəksənsə, səni burada gözləyəcəyəm.

Amma mən sənə, gün dünəni unutmadıqca və ağ səhifələr kimi olmadıqca ruhum, gəlməyəcəyəm…bunu SƏN ANLA...