həm sevindi, həm də kədərləndi,
Biz isə dünyanın başqa bir yerinə köçüb, ondan uzaqlaşaraq “təşəkkür” etdik.

Otuz yaşında ikən bizə uşaq tərbiyə və nəvazişi haqda məsləhət vermək istədi,
“Artıq bu köhnəlmiş fikirləri ağlından çıxar”, - deyərək, ona “təşəkkür” etdik.

Qırx yaşında ikən bizə zəng edib, bir yaxınınızın ad günü olduğunu xatırlatdı,
“Ay ana, işlərim çoxdur, başım qarışıqdır”, - deyə, ona “təşəkkür” etdik.

Əlli yaşında ikən o, çox xəstələndi, ona baş çəkdiyimizdə çox sevindi,
Ona yaşlı insanların uşaq kimi olduğunu deyərək, “təşəkkür” etdik.

Bunların deyib, düşündüyümüz bir vaxtda bir gün onu itirdik....
O günə qədər onun üçün edə bilmədiyimiz nə var idisə, o anda qəlbimizə sanki bir ildırım kimi