Günlərin bir günü dünyaya balaca Məqsəd gəlir. Ciddi ana - Savad və ata - İdrak sevincdən göyün 7-ci qatında idilər. Onlar çalışırdılar ki, onların qızı ağıllı və gözəl qız kimi böyüsün. Məqsəd ildən ilə daha da bilikli və gözəl olurdu. Onun Təşəbbüs və Ümid kimi iki dostları olur. Onlar gün boyu birlikdə idilər, oynayırdılar, öyrənirdilər. Məktəbdə Məqsədin müdiri ciddi, amma gülərüz Nəticə idi.

Amma məktəb bitdi, 11 il bir an kimi keçdi. Təəssüflər olsun ki, Məqsəd universitetə Ümidlə daxil oldu. (Təşəbbüsə daxil olmaq üçün bal azca çatmadı) Universitetə girəndən sonra bu 3 dost nadir halda görüşməyə başladılar. Məqsəd onlar üçün çox darıxırdı. Üçüncü kursa Məqsəd Tənbəlliklə dostlaşdı. Məqsədlə dostluğuna qiymət verən Ümid hiss edirdi ki, Məqsəd deyişir və Tənbəlliklə heç ayrılmır. 5 ildən sonra isə, nə vaxt ki, universitet arxada qaldı, Məqsəd öz köhnə dostlarının çevrəsindən tam uzaqlaşıb, harasa gedir və bir də onun və Tənbəllik haqda heç kəs heç nə eşitmir. Amma sadiq dost Ümid çox istəyirdi onu görə, ürək sözlərini deyə. Fikirləşməmişdi dəqiq nə deyəcək, amma görsəydi söz tapacaqdı...

Illər keçdi. Məqsədin dünyaya gəldiyi gündəki kimi gün çıxmışdı. Ümid hər səhər olduğu kimi işə gedirdi və birdən yolun o biri üzündə tanış sima gördü. O, dostunu tanıdı, gülümsündü... yolu tez keçib, ona səsləndi. Amma o gördüyü Məqsəd çox dəyişmişdi, onu tanımaq belə çətin idi. O elə gündə idi ki, elə bil uzun müddətdi gün üzü görmür, rəngi saralmışdı, gözlərində kədər vardı.. Amma içindəki kədərə baxmayaraq o da Ümidi görəndə gülümsündü. Ümid səsi tutulmağından ehtiyatlanaraq dilləndi:
- Mən bilirdim ki, biz nə vaxtsa qarşılaşacağıq. Sən heç dəyişməmisən, həmişəki gülüş, həmişəki, anandan yadigar qalmış fikirli, ağıllı gözlər..
- Lazım deyil, Ümid... Mən bilirəm bir neçə il bundan qabaq sənin xətrinə dəymişəm, səni tək qoymuşam, sənin qarşında günahkaram. Mən artıq əvvəlki deyiləm... sən tanıyan Məqsəddən artıq heç nə qalmayıb - indi məni Xatirə