yolda qalmış bir qız vardı orda. Yəqin ki, heç vaxt da görməyəcəkdi özünü bu oğlanın gözlərində.

- Sən mənə inandın?
- Nə mənada?
- Danışdığım cəfəngiyyata?
- Necə bəyəm?
- ...əslində...danışdıqlarım doğru idi...yəni arzularım, xəyallarım idi onlar...yaşıl rəngli yataq otağı...kitabxana...hər səhər darayacağım saçlar...
- Burada qeyri-adi nə var ki?
- Qeyri-adi deyil...sadəcə, bunların sənə dəxli yoxdu...
- ??
- Mənim arzularımın sənə heç bir dəxli yoxdu! Onlar elə mənim arzularımdı. Ürəyimdə qalan arzular. Bəlkə də onlar artıq kif atıb.

Oğlan nə deyəcəyini bilmirdi. Matdım-matdım qıza baxırdı. Çaşıb qalmışdı. Bu qız nə oyun oynayırdı onunla?

- Nə gözünü döyürsən? Sən inandın ki, mən sənə ərə getmək istəyirəm? İnandın ki, mən gözlərində özümü görə bilmədiyim, əllərinə toxunanda həyəcandan titrəməyən adama arvadlıq eləyə bilərəm? Gözünün də, ürəyinin də içində başqası var...mənlə yaşıd biri...onun da xəyallarında bir yaşıl rəngli, olsun qırmızı rəngli, dəxli nədi ki...yataq otağı var, sevimli əri, uşaq otağında yatan körpələri var...onu düşündünmü? Mən 25 illik sevgidən bir anda vaz keçə bilən birinə necə inanım?

Oğlan susurdu.

- Bu üzüyü də o qız üçün aldım. Apar, qarşısında diz çöküb:“Arvadım ol” - de. Gözəl gəlinlik donu al onunçün. Onu xoşbəxt elə. Başa düşürsən? O qızı da götür, çıx get burdan. Apar onu uzaqlara. Səni zorla gərdəyə soxmaq istəyənlərdən uzaqlara qaçır onu. Bu qədərmi acizsən? Heçmi vicdanın yoxdu sənin??
- ...var deyəsən bir az...
- Olan-qalanını da itirməmiş rədd ol get! Götür sevdiyini də, get. Qorxma, hamıya deyəcəm ki, xoşuma gəlmədi. İtə oxşayırdı. Sən də elə deyərsən. Denən, bu boyda şəhərdə qız qəhətliyiydi? Meymun ondan şəkillidi. Nə ürəyin istəyir deyə bilərsən, heç vecimə də deyil!

Qız ucadan danışır, oğlan susurdu. Yanlarından keçən adamların üzündə azacıq da olsa təəccüb yox idi. Bu şəhər nə davalar görmüşdü, nə ayrılıqlara şahidlik eləmişdi. Oğlan sağ əliylə saçlarını qarışdırdı. Topu partlamış uşaq,