, oğlu əsgər getmiş ana, sevgilisini itirmiş çarəsiz qız görkəmi vardı onun. Gözləri də dolmuşdu.

- Həə, bircə ağlamağın qalmışdı...maygülü...mən ağlamağı neçə ildi tərgitmişəm gedib, sənə nolub, 40 qızla bir dərədə qalmısan?
- Yox, bir qızla Füzulinin yanında.
- Ay amaaan, sən Nizamiylə Füzulini seçəmmirsən? Allah üzümə baxdı ki, sənin kimi bisavada qismət olmadım.

Bir-birlərinin üzündəki belə kədərli gülüşü ancaq kinoda görmüşdülər.

- Nə fərqi, ikisi də Leyli-Məcnundan yazıb da...
- Di tərpən, Məcnunun ruhu şad olsun.
- ...bəs sən?...
- Nə mən? İndi gedirəm evə. Əvvəlcə görüş haqqında anama, dünəndən bizdə düşüb qalmış xalama, bibimə məlumat verəcəm. Onların danlağını, davasını uda-uda yeyib-içəcəm. Elə biləcəklər ki, eynimə alıram onları. Sonra guya hirslənmişəm deyə, qapını çırpıb keçəcəm otağıma. Yaxşıca yatacam. Gecə də durub uşaqların dəftərlərini yoxlayacam. Sabah da məktəbə gedəcəm.

Oğlan nə edəcəyini bilmirdi. Bəlkə o haqlıdır? Arzuladığı bir həyatı yaşamaq üçün ona nə mane ola bilər axı? Bir anlıq özünü güclü hiss etdi. Bəs bu qız?

- Belə getsə, sən doğrudan da evdə qalacaqsan.
- Olsun. Əsas məsələ nədi?
- Əsas məsələ odu ki, çöldə qalmayasan.
- Ay sağ ol. Bax, mənim avtobusum da gəldi...salamat qal...nəsə lazım olsa, telefonumu bilirsən...
- Dayan...axı üzüyü niyə aldın? Birdən onun barmağına olmadı?
- Off! Böyütdürərsiz ya kiçiltdirərsiz, amma dəyişdirməyin, düşər-düşməzi olur...bir də ki...olacaq onun barmağına...
- Nə bilirsən?
- 35 yaşlı qızların hamısının barmaqları eyni olur, balam, arzuları kimi...mən qaçdım...

Qız özünü çatdırıb tərpənməkdə olan avtobusa mindi. Basabas olsa da, birtəhər yer tapıb dayandı. Yanağında çığır açmağa imkan tapmış su damcısını da yarıyolda saxladı. Ağlamağı illər öncə tərgitmişdi axı. Tərgitdirmişdilər.
Uzaqlaşan avtobusun tüstüsü gözlərini acışdırdı oğlanın. Kənara çəkilib qırmızı qutunu ehtiyatla açdı. Üzüyü əlinə aldı. Onu xatırladı. Onun əllərini xatırladı. Hə, olacaqdı onun