Nə vaxtsa çoxdan məndə 3 qiymətli şey var idi, 3 xəzinə, hansıları ki, mən saxlayırdım və qoruyurdum...
Onlardan birincisi - sevmək bacarığıdır, qalıqsız özünü verərək; sevmək, heç nəyi əvəzində tələb etmədən; bütün ruhun və qəlbinlə sevmək
İkinci xəzinə - inanmaq bacarığıdır; inanmaq, heç nəyə baxmayaraq; ən yaxşıya inanmaq; son nəfəsə qədər inanmaq.
Və üçüncü - gözləmək bacarığı; daima gözləmək.
Əvvəlcə mən inanmağı unutdum... insanlara inanmağı unutdum və özümə, səmaya və axmaq horoskoplara, gözəl kitabçalara və tarixlərə. Düzdür, mənə danışırdılar ki, mən sadəcə sadəcə böyüdüm. Amma əgər böyüməksə-deməli məyus olmaq, mən bütün həyatı boyu sadəlövh uşaq qalmağı üstün tutacam.
Sonra mən gözləməyi unutdum. Çünki, əgər sən inana bilmirsənsə, sən çətin ki, gözləməyi bacaracaqsan. Mən artıq Yeni ili gözləmirdim, çünki inanmırdım ki, o mənə nəyisə yaxşını gətirə bilər. Şahzadəni gözləmirdim, çünki inanmırdım ki, o mövcuddur. Heç nəyi gözləmirdim.
Və indi mənə elə gəlir ki, mən kənarda durmuşam,bir gözəl səhər mən o fikirlə oyanacağam ki, sevgi-melodramları çəkən rejissorların kəşfidir.
Və mən bilmirəm, necə bütün bunlardan xilas olum və hara gizlənim...