duymazdı. Həmçinin ağızın suyu şirindir; belə olmasaydı, insan yemək və içməkdən ləzzət ala bilmezdi.

Allah-təala bütün mələklərə buyurdu ki, palçıqdan bir bəşər yaradıram, ona ruh üfürəndən sonra hamınız onun yanına səcdə etməyə gəlin. Mələklər hamısı Allahın dərgahına yığılıb intizarla durdular. Allah-təala öz qüdrətiylə Adəmin bədənini yaratdıqdan sonra öz xəzinəsində olan ruha əmr etdi ki, Adəmin bədəninə daxil olsun. Ruh o darısqal yere daxil olmaq istəmədi. Allah-təala əmr etdi: Oraya kərahətlə daxil ol, çıxanda da kərahətlə çıx. Odur ki, insan can verəndə çətinliklə can verir.

Ruh Adəmin bədəninə daxil oldu, onun gözlərinə çatanda Adəm öz bədənini görürdü və mələklərin danışıq sədalarını eşidirdi. Ruh onun damağına çatanda asqırdı. Allahın əmriylə o, dil açıb dedi: "ƏLHƏMDÜ LİLLAH" - yə'ni "Həmd olsun Allaha". Bu onun dilindən çıxan ilk söz idi. Allah-təala buyurdu: "YƏRHƏMÜKƏLLAH" - yə'ni "Allah sənə rəhm edər". Allah-təala mələklərə əmr elədi ki, Adəmə səcdə etsinlər (tabe olsunlar). Onlar səcdə etdilər, lakin İblis səcdə etməkdən imtina edib dedi ki, məni oddan yaratmısan, Adəmi isə torpaqdan xəlq eləmisən. Od torpaqdan şerafətli olduğu üçün mən Adəmə səcdə etmərəm. İblis odu torpağdan üstün tutmaqla özü də günaha batdı, çünki od ağacdan yaranır, ağac isə özüdə torpaqdan göyərib çıxır.

İblis ərz elədiki, Pərvərdigara, Adəme səcdə etmək əmrindən məni azad et, onun əvəzində mən sənə o qədər ibadət edərəm ki, heç bir kəs o qədər ibadət etməyib. Allah-təala buyurdu: Adəmə səcdə etməkdən başqa səndən heç bir şey qəbul etmərəm. İblis yenə də səcdədən imtina edir. Allah-təala ona qəzəb və lə'nət eləyib, mələklərə əmr etdi ki, onu öz aralarından qovub çıxarsınlar. Sonra Allah-təala buyurdu: "Qiyamət gününə qədər sənə mənim lə'nətim olsun". İblisdə həmin günə qədər Allahdan möhlət alıb mələklərin arasından uzaqlaşır.



Allah-təala Adəmin tək qalıb darıxacağını düşünüb, Həvvanı yaratmağı qərara alır və Adəmi elə bir vəziyyətə salır ki, buna nə