ə yuxulu vəziyyət demək olar, nə də oyaq. Adəm bir növ yuxulu görünsə də əslinde oyaq olur. Bundan sonra Allah-təala Həvvanı Adəmin hansı orqanından yaratmaq istədiyini düşündükdən sonra, Cəbrailə əmr edir ki, Adəmin aşağı qabırğasının birini çıxartsın, həm də elə çıxartsın ki, o nə ağrı hiss etsin, nə də əzab çəksin. Əgər Adəm peyğəmbər ağrı hiss etsəydi və əzab çəksəydi, onda kişi ilə qadın arasında heç bir dostluq və məhəbbət ola bilməzdi.

Cəbrail əmrə əməl etdikdən sonra Allah-təala Həvvanı yaradır (Həvva ərəbcə "diri" deməkdir. Yəni o diridən yaranmışdır). Beləliklə Adəm ayıldıqda Həvvanı görüb ona meyl edir və Allah-təala onların Cənnətdən istifadə etmələrinə izn verir. Yalnız "Şəcəreyi-mənhiyyə" ağacının meyvəsindən başqa. Allahın qəzəbinə məruz qalmış İblis, Adəmdən qisas almaq üçün onları kənardan izləyirdi. Bu zaman onlara tapşırılan bu tapşırığı eşidir və İblis bu fürsətdən istifadə edib, hiyləyə əl atır. Həvvaya yaxınlaşıb onu yoldan çıxarır. Bildirir ki, sizi burada gözləri götürmür və burada daimi deyilsiniz. Siz o ağacın meyvəsindən yeməyə ona görə məhrum edilmisiniz ki, burada çox qalmayasınız. O ölməzlik meyvəsidir, o meyvədən yeyən əbədi Cənnətdə qalar.

Hevva İblisin bu şirin sözlərinə aldanır və onlara qadağan olunmuş bu məyvədən yeyir. Adəmə təklif edir ki, o da yesin. Hər ikisi bu meyvədən yedikdən sonra onların gözündəki pərdə çəkilir və abır həyaları bir-birilərinin gözünə görünür. Cənnət libasları üzərilərindən götürülür və başa düşürlər ki, İblis onları yoldan çıxartmışdır. Beləliklə hər ikisi Allahın fərmanından çıxmış oldular. Onlar ağac yarpaqlarından qırıb, öz eybli yerlərini örtərək böyük həsrət və xəcalətlə, Allahın əmriylə oradan çıxarılırlar.

Onların Cənnətdə qalması, dünya saatı ilə təqribən yeddi saat olub. Belə ki, günortadan sonra oraya daxil olub, hələ Günəş batmamış oradan çıxıblar. Bütün bu hadisələr həmçinin cümə günündə baş vermişdir. Allah-təala mələklərə əmr etdi ki, Adəmin əlinden tutub, onu Yerə aparsınlar.