şaqlıq dövrü heç də hamı üçün eyni nağıllar aləmi demək deyildir.
Heç də hər kəs uşaqlığını məmnuniyyətlə yada sala bilmir.
Heç də hər zaman alınan hədiyyələr, gəzdiyin parklar və əyləncə yerləri, sevgi və şəfqət dolu ana-ata qucağı deyildir uşaqlıq.
Bəzən onun elə sərt, elə unudulmayacaq qədər qəddar və soyuq sifəti var ki, yada salarkən üstündən illər keçsə belə hər şeyi indi olmuş kimi hiss edilir.
Məsələ aclıq, səfalət, geyim azlığında deyil.
Söhbər nəvaziş və məhəbbət azlığından gedir.
Hətta söhbət səbəbini çox vaxt anlamadan, cavab verməyə ixtiyarın çatmadan döyülüb-söyülməkdən gedir.
Bəli, heç gizlənəsi deyil ki, bir çox ölkələr kimi Azərbaycanda da uşaqları fiziki cəzalandırma halları baş alıb gedir.
Səbəbi - guya tərbiyə vermək məqsədidir.
Uşaqlara qaba davranan valideynlər öz hərəkətlərinə belə haqq qazandırırlar ki, övladlarına söz təsir eləmir.
Bəs böyüklərə söz təsir etməyəndə onları da döyməklə başa salmaq lazımdır?
Unutmaq olarmı ki, uşaqlar da İnsandır, sadəcə kiçik, bizdən asılı olan, çarəsiz insanlar!

İnsan xarakteri 3- 6 yaş arasında formalaşır.
Bu yaşdakı uşaqların yaddaşlarının kamera kimi hər şeyi qeyd edir.
3 ilə 6 yaş arasında döyülən uşağın o anda yaşadığı qorxunu bir ömür boyu unuda bilmir.
Pedaqoqlar qeyd edirlər ki, ailədə tez-tez bədən cəzasına məruz qalan uşaqlar özgələşir, sırtıq, kobud, qəzəbli və kinli olurlar.
Uşaq var ki, döyülməyə artıq "öyrəşir" və bu onun üçün gündəlik həyat normasına çevrilir.
Uşaq da var ki, hər acı söz, hər sillə yaddaşına silinməz iz qoyur, onu psixi cəhətdən sarsıdır.
İnamsızlıq yaranır və özünə qapanma gedir.
Hər iki halda insanın fərdi xüsusiyyətləri dəyişilmiş olur və bu onun gələcək həyatına da təsir edir.
Özü döyülməyə oyrəşən və bunun doğru olduğuna, valideynlərinin "gözəl məqsədinə" inananlar isə gələcəkdə eyni şeyi öz balalarına da tətbiq edirlər.
Əsəbi və qəddar ata-analara çevrilirlər.
Bəziləri isə bu tərbiyə üsulundan o qədər iyrənirlər ki, övladlarına bir sillə