gül dəstəsini sifətimə çırpıb,rədd ol ,əyyaş qoca!-deyərək mənı qovdu. Məni ha! Dörd il onu həyatım bahasına yığdığım pulla oxutmuşdum! Heç nə demədim. Bir vərəqdə qısa bir məktub yazdım, salonun xıdmətçisi ilə qıza yollayıb, salondan çıxdım. Tələsirdim,gəmi yola düşəcək idi.
Gəmi sahildən aralanırdı,mən isə özümdə deyildim, həsrətlə ömrümü qoyduğum sahilə baxırdım.Bir də gördum ki,bir ağ limuzin maşın şütüyüb bizim gəminin əvvəl dayandığı dayanacağa gəldi.Maşından ağ donlu bir qızın düşüb qaça-qaça suyun qırağına kimi gəldiyini və əlində yaylıq gəmi tərəfə əl elədiyini gördüm.Qızın vəziyyətini görmürdüm, amma mən kövrəlib hönkür-hönkür göyərtədə ağlayırdım.
Sahil görunməz olanda mən kayutama qayıdıb radionu açdım. Həmin qız radioda danışırdı. O, mənim məktubda yazdığım soyadımı götürmüşdü və deyirdi: Mən sənin qızınam ,məni nankor bilmə, bağışla, tanımamışam, neçə illərdir ki, səninlə görüşmək həsrətində olmuşam! Gəmiyə çata bilmədim,ah, səni yenə də görə bilmədim!Sonra isə....,sonra isə mənə həsr etdiyi mahnını oxudu. Mən onu daha gorə bilmədim!
İndi özum burada,qızım isə çox-çox uzaqlardadır, amma mən evli