q da bu ayələri görmək olar: “...O rəhmlidir, mərhəmətlidir.” (Əl-Bəqərə, 163); “...şübhəsiz, Allah bağışlayandır, rəhm edəndir.” (Əl-Bəqərə, 192). Bu sözlər Quranda başdan-başa insana xatırladılır. Onun bağışlamayacağı hansı fikirlə deyilir, nəyə əsasən deyilir?! Yoxsa, insanın günahı o insanı yaradan Allahın rəhmətindən daha genişdirmi?! Təbii ki, bütün bunlar insanı günah etməyə çəkməməlidir ki, “onsuz da Allah bağışlayandırsa, bağışlayacaq da!”. Allah rəhmli və rəhman olmaqla yanaşı həm də ədalətlidir və ədaləti də bu mənada özünü onda göstərir ki, hər vaxt bilmədən etdiyinə görə bağışlanma diləyən insanın üzrxahlığını qəbul edir. Allah hər vaxt tövbələri qəbul edən Allahdır: “Mən tövbələri qəbul edənəm, mərhəmətliyəm.” (Əl-Bəqərə, 160). Bu fikir qarşısında ifrata varmaq olmaz. Çünki, dəfələrlə nəfsinin qurbanı olan insanlarla qarşılaşmaq olar ki, özünə etdiyi zülmü (insanın nəfsinə tabe olub günah əməl etməsi əslində özünə zülm etməsidir, Qurani-Kərimin Ən-Nisa surəsinin 40-cı ayəsində belə buyurur: “Həqiqətən, Allah (heç kəsə) zərrə qədər zülm etməz. Əgər yaxşı bir əməl baş verərsə, onu (onun savabını) ikiqat artırar və öz tərəfindən də (bu əməlin sahibinə) böyük mükafat verər!”) belə dəyərləndirir: “Qurban olum Allaha, keçər də günahımdan...”. Artıq bu, Allahın ədalətinə ziddir, çünki, O demir ki, günah olduğunu bilərəkdən davamlı günah et, Mən də səni bağışlayım. Hər pis əməli sona yetirmək və ondan tövbə etmək gərəkdir. Bu halda Allah-Təala bağışlayacağına zəmanət verir və Quranda bunu dəfələrlə qeyd edir.
Ümumiyyətlə, ibadət dedikdə, yalnız namaz və oruc başa düşülmür. İslamda yaxşı niyyətə dayaqlanan, Allaha xatir edilən hər bir əməl Allaha ibadətin bir növüdür. Məsələn, ailəli olan bir şəxs səhər işə gedir ki, ailəsi üçün dolanışıq yaratsın. Bu məsələ iki niyyətdə ola bilir: birincisi budur ki, evdəkilərin qınaq mənbəyi olmasın deyə, bezir bu adam və naəlac qalıb ailəsinə bir tikə qazanır ki, təki qulağı danlaq eşitməsin, bu sadəcə nadan bir insanın