maneələrlə mübarizə aparırlar. Var gücləri ilə çalışırlar ki, istəklərini həyata keçirsinlər. Çox zaman onlar apardıqları bu mübarizənin mükafatını alırlar. Mən deyərdim ki, o insanların istəklərinin həyata keçməsinin ən böyük səbəbi özlərinə inam və mübarizə aparmaq güclərinin olmasıdır. Əgər insanın ağlı, özünə güvəni olsa hər şey edə bilər. Lakin ağılla, güvənlə, ümidlə bərabər, ən ön cərgədə mən deyərdim ki, özünə inam olmalıdır. Bizim özümüzə inamımız olmasa apardığımız mübarizə də, bəslədiyimiz ümidlər də boşa çıxar. Çalışmalıyıq ki, özümüzə inamı heç zaman itirməyək. Necə ki, ümidin bitdiyi an həyatın bitdiyini düşündüyümüz kimi, özünə inamı itirməyi də həyatını itirmək kimi bilməliyik.







Özünə inamla hər şey etmək olar. Hətta ən ağır xəstəlikləri belə müalicə etmək olar. Ən dəhşətli xəstəliklərə tutulan insanlar müalicə almalarına baxmayaraq bəziləri yaşayacaqlarına nə ümid edir, nə də ki, inanırlar. Həqiqətən də onlar həyatlarını qısa bir zaman içərisində itirirlər. Ancaq elələri də olur ki, müalicə almaları ilə bərabər özlərinə inanır, ümid edir, yaşamaq uğrunda mübarizə aparırlar və nəticəsini də əldə edirlər. O insanlara sən necə oldu ki, bu xəstəliklə başa çıxdın sualı ilə müraciət etdikdə cavabları belə olur: “mən aldığım güclü müalicələrlə yanaşı eyni zamanda özümə hədsiz dərəcədə inamım var idi. İnanır və ümid edirdim ki, yaşamaq uğrunda mübarizə aparsam mükafatımı alacağam və aldım da. Gərək özünə inamı və ümidi itirməyəsən”. Gördüyümüz kimi, inam hər şey deməkdir. Həyatda ümidlə yaşamaqla bərabər həm də inamla yaşamaq lazımdır. Əgər o insanlar özlərinə inamı itirib həyatdan əllərini üzsəydilər onların da taleləri digərləri kimi olardı. Hər birimiz çalışmalıyıq ki, özümüzə güvəni, inamı, həm də ki, ümidimizi itirməyək. Güvənc, inam, mübarizə və ümid. Bu dördlük deyərdim ki, biz insanların həyatının ən dəyərli sözləri olmalı, bunu bir etalon kimi, pozulmaz qanun kimi qəbul etməli və bu sözlərsiz həyatımızı bir an olsun belə təsəvvür