Ümid varkən ümidsüzcəsinə yaşamaq, yoxsa ümid yoxkən ümidlə yaşamaq? Bu sual ilə bir çox insana müraciət etdim və hər kəsdən də demək olar ki eyni cavabı aldım. Ümid yoxkən ümidlə yaşamaq. Axı ümid olmaya-olmaya necə ümidlə yaşaya bilərsiniz sualıma cavabları belə oldu ki, ümid olmadan insan yaşaya bilməz. Ümidin bitdiy an həyatının bitdiyi deməkdi. Bir nəfər isə Lev Tolustoyun ümid haqqında söylədiyi gözəl fikirlə sualıma cavab verdi. Lev Tolustoy belə söyləyib: “Ümidi öldürmək insanı öldürməkdən çətindir”. Dərindən düşündükdə görürsən ki, həqiqətən də ümidi öldürmək çox çətindir. Nəyinsə olmayacaqını bildiyin halda yenə də ürəyinin dərinliyində ümid işığı olur. Düşünürsən ki, bəlkə də nə zamansa düzələcək. Lakin bu istəyin imkansız olduğunu da bilirik. Ancaq yenə də bu düşüncələrdən əl çəkə bilmirik. Nə qədər çalışsaq da bu düşüncələri fikrimizdən, xəyallarımızdan çıxarıb ata bilmirik. Daha dəqiq desək özümüzlə bacarmırıq. Bəlkə də bu düşüncələr bizlərə bir növ yaşam sevinci, həyatla mübarizə aparmaq gücü verir, o düşüncədən əl çəkməyi özümüz istəmir və nə zamansa düzələcəyinə ümid edərək yaşamağa davam edirik.







Bəzən həqiqətən də istəyimizin, arzumuzun həyata keçməyəcəyini bilə-bilə yenə də ümid edirik. Sanırıq ki, nə zamansa həyat bizlərin də üzünə gülümsəyəcək və ümidimiz boşa çıxmayacaq. Lakin mən deyərdim ki, ümidlə yaşamaqla bərabər eyni zamanda mübarizə də aparmalıyıq ki, istəyimizi həyata keçirə bilək. Atalar yaxşı deyib ki, halva halva deməklə halva bişib qarşımıza gəlmir. Gərək əziyyət çəkib hazırlayasan ki, sonda halvanı yeyə biləsən. Yəni demək istəyirəm ki, yalnız ümid edib yaşamaqla heç bir istəyimizi həyata keçirə bilmərik. Ümid etməklə yanaşı eyni zamanda da mübarizə aparmalı, hər hansısa əziyyətə qatlanmalıyıq ki istəyimiz həyata keçsin. İçərimizdə elə insanlar var ki, özlərinə hədsiz dərəcədə inanırlar. İnanırlar ki, mübarizə aparsalar ümidləri boşa çıxmayacaq. Bunun üçün də o şəxslər ümid etdikləri işin qarşısını kəsən bütün