Gedərkən mənə dedi: Sevgilim, könülsüz köçürəm, son dəfə səndən xaişim var, həyatdan küsmə...Nə isə..Əlvida.....Mən isə dedim: Mən heç həyatdan küsmədim ki, mən uşalıqda o gözəl geyinən uşaqlara həsrətlə baxardım, bir qarnı ac, bir qarnı tox böyüdüm, mən yenə həyatdan küsmədim. Yavaş-yavaş böyüdüm və böyüdükcə acılarım da böyüdü və səni məktəb illərində sevməyə başladım və sən məni sevdin ki, mənim bir azda dərdlərimi böyüdəsən, kaşki heç sevməyəydin, özünü mənə alışdırmayaydın..

Zamanla özümə dost qazandım, amma onların arasında dostluq yolunda büdrəyib qalanlar da oldu və mənimlə sona qədər gələnlər də oldu. Mən yenə küsmədim həyatdan, həyat gözəldir yaşamağa dəyər.....Məni sənsiz görənlər mənə deyəcəklər, hanı sevgilin? Mən onlara nə deyim, 10 il bir parta arxasında oturub, hər tənəffüs lövhəyə "səni sevirəm" yazdığım sözlərinə nə deyim ,sevgimiz bitdimi deyim ,sevgimiz buraya qədərmi deyim. Nə deyim??????? Axı niyə gedirsən? İstəyirsən sənin qarşında ağlayım, istəyirsən damarımda sənin sevginlə axan bu damarlarımı kəsim?

Nə, nə istəyirsən? İstəyirsən sənə yalvarım? Yox bunu etməyəcəm, bax bu mümkün deyil, çünki mən etiraf edirəm, mən kasıbam, mən səni saraylarda yaşada bilmərəm, elə sən də buna görə gedirsən. Amma unutma, biz kasıbların nəyi olmasa da, amma sınmaz çox sınmaz qürurları var.....Get, sevgilərin satıldığı yerə get. Vəfasızlar sırasında bir boş yer səni gözləyir, get......!!!!!O dirəkli saraylara get, get.......Amma unutma, mən səni sevirəm və son nəfəsimə qədər də sevəcəm.
Get.
Əlvida, Əlvida, Əlvida