Sevdiyimiz əşyanı,dostları yada sevgilimizi...
Sonunda ürəkdə qalan hər zaman eyni duyğu,kədər....
Çünki bitirilənə öyrəşmişik,sevmişik,bizimlə olan bərabərliyi ürəyimizdə saxlamışıq.Çünki o bərabərliyə dəyər vermişik...
Ya o gözəlliyi yaşarkən,paylaşımı,kefi,secməyi və sevilməyi birlikdə hiss edərkən....
Hər zaman qorxmarıqmı???İçimizi ən gözəl anlarda belə hər sarmazmı?
Bəs bitərsə??Bəs yox olarsa bu gözəllik?Qorxusu.....
Əlbəttə ki bitəcək.Yaşadığımız xoşbəxtliklər,kədərlər hər zaman bitmədimi?
Hər zaman yerinə başqa kədərlər,xoşbəxtliklər buraxmadımı?
Tökülən göz yaşları sadəcə özümüz üçündür..
O dəyərə sahibkəndə...bitirdiyimiz zamanda...
Çünki bizi əsl qorxudan yalnızlıqdır....
İçimizdə hiss etdiyimiz o gözəl duyğuları uzunca bir müddət təkrar yaşamamaq...
Darıxmaq,darıxılmaq,sevmək,sevilmək,qucaq dolu sarılmaq,o bədənin canını hiss etmək....sevmək...
Hansı asan unudula biləcək həzzdirki?
Bitən sevgilərdə də,bitən ömürdə də yanaqlarımıza tökülən göz yaşları hər zaman özümüz üçündür.
Çünki mərkəz hər zaman bizik.Bizim sevdiklərimiz bizi sevməli,darıxdıqlarımız darıxmalı,doğrularımız hər zaman tək doğrudur.
Bəs yanımızdakı insan?Onun arzuları?
Nə qədər o sevdiyimiz insana qarşı fədakarıq?
Vermədən nəyi nə qədər ala bilərikki?

Nəticə yalnızlıq...
Bəs bu qədər yalnızlıqdan qorxuruq,yaşanılan gözəllikləri,paylaşımı yaşamamaq qorxusu ilə itirəcəyimiz dəyərə ağlayırıqsa niyə həyatda incə hesablar edirik?
Bilirsiniz xatirələrimdə elə mənalı,xoşbəxt anlar vardır ki keçən illərə dəyər.Təbii ki dəyərlər qarşılıq tapdığı zaman daha da dəyər qazanacaqdır.
Artıq hesaba ehtiyac yoxdur.Həyata daha çox xoşbəxtlik verməlisən.Çünki itirmə qorxusu sevgini ölmsüz qılar.
Çünki ayrılmağında bir vəhşi dadı vardır.
Elə vəhşi dad ki dayanılacaq kimi deyil
Çünki ayrılıqda sevgiyə aiddir.....