Bir gün susmağı öyrəndim. Elə bir susdum ki bəlkə sonsuza qədər susacaqdım.Çünki susmaq mənim kiçik dünyamda atamla qurduğum ünsiyyət tərzi idi.


Atam axşamları evə yorğun dönərdi. Mən bütün gün evdə sıxılar, onun gəlişini iplə çəkərdim. Daha o qapıdan girər girməz boyuna atılar onunla oynamaq istəyərdim. Atam sarılar, öpər sonra da, "indi otağına get!" deyərdi.Yemək hazırlanınca anam çağırar bu dəfə masada bir araya gəlirdik atamla.Onlar anamla danışarkən mən araya girər, səsimi eşitdirə bilməyincə də qışqırardım. Atam əsəbiləşər, "Bütün gün insanlara baş partlatmaqdan böhrana düşdüm, birdə sən başmı ütüləmə!" deyərdi. Anam da "Bütün gün onsuz da səninlə məşğul oldum,bir söz dəmi danışdırmayacaqsan atanla?" deyə danlayar, məni otağıma göndərərdi. Çarəsiz bir şəkildə boyumu bükər otağıma yəni həbsxanama doğru gedərdim...
Atam arxamdan, "Bizim bir otağımız belə yox idi, hər şeyə sahib, hələ nə istəyir anlamadım." deyə qışqırmağa davam edərdi. ?"Kaş ki mənim də bir
otağım olmasaydı, kaş ki bizim də evimiz bir otaqlı olsaydı da birlikdə otursaydıq" deyərdim içimdən...amma yüksək səslə söyləməyə cəsarət edə bilməzdim.Yeməkdən sonra atam divana uzanar? televiziya seyr edərdi. Məni yanına çağırar bir az sevərdi. Onun izləyəcəyi əhəmiyyətli bir şey varsa məni sanki yerimdən belə tərpətməzdi. Azca hərəkət edib qaçıb oynamağa çalışsam otaq həbsim yenidən başlar idi..

Bir gün anladım ki susunca atamla daha yaxşı razılaşırıq. Bu dəfə susaraq edə biləcəyim oyunlar inkişaf etdirməyə başladım. Əvvəl şəkil çəkərək başladım işə.Atam çəkdiyim şəkilləri çox bəyənir; "Bax, belə dinc dinc oyna!" deyirdi. Atam bəzən göz ucuyla baxır, şəkillə əlaqədar bir şey soruşsam danlayardı. Amma mənə qızaraq məni artıq otağıma göndərmirdi. "Son günlərdə necədə də ağıllandı mənim oğulum.' deyə qonşulara danışırdı anam halımı...

Şəkillərim artdıqca ortalıq dağılmağa başladı. Anam "Otağını topla!" diyə otağıma bağladığında işə haradan başlayacağımı bilməyirdim. Mən bunlarla məşğul