uşaqlarını qalib tərəf qulluqçu kimi evlərində işlədirdilər. Səhra bədəviləri demək olar ki, hamısı bütpərəst idi. Hər qəbilənin də öz bütü var idi. 6-7-ci əsrlərdə tarixçilər Kəbə evində 300-ə yaxın bütün olmasını yazırlar. Ağaca, aya, günəşə, ulduzlara sitayiş səhra sakinləri arasında geniş yayılmışdı.
610-cu ildə ərəblər içindən bir səs ucaldı:
Ey insanlar, bir olan Allaha iman gətirin!
Allahdan başqa heç bir Allah yoxdur!
Allahdan qorxub pis əməllərdən çəkinin!
Sizə bəxş etdiyi saysız-hesabsız nemətlər üçün ona şükr edin!
Qız övladlarınızı öldürməyin, sizi yaradan Allah onların da ruzisini verər. Qulları azad edin, yetimlərə zülm edib mallarını əllərindən almayın! Dilənçiləri qapınızdan qovmayın, mallarınızdan onlara ehsan edin ki, günahlardan təmizlənəsiniz!
Haqdan üz döndərməyin, həqiqəti gizlətməyin, batilə dayaq durmayın! Bu səs yanlız ərəblərə deyil, bütün şərq və qərb dünyasına ünvanlanmışdır.
Bu səs qaranlıqları yararaq insanların qəlbinə və ruhuna işlədi.
Bu səs könüllərin illərlə gözlədiyi, həsrətin olduğu səs idi.
Bu səs bəşər vicdanın səsi idi. Bu səs Muhəmmədin (s) səsi idi…

Muhəmməd ibn Abdullah (s) 570-ci ildə Qureyşin rəhbəri Əbdulmuttəlibin oğlu Abdullahın ailəsində anadan olmuşdur. Abdullah Bəni-Zöhrə tayfasının başçısı Vəhəbin qızı Aminə ilə ailə həyatı qurduqdan bir neçə ay sonra ticarət səfərlərindən birində vəfat etmişdir. Həzrət peyğəmbər hələ körpə ikən Bəni-Səd qəbiləsindən olan Həlimə adlı qadının yanıda olan zaman anası dünyadan köçmüş, babası Əbdülmüttəlib onun himayəsini öz üzərinə götürmüşdür. Səkkiz yaşında ikən babası da vəfat edir və Muhəmmədi (s) əmisi Əbu Talib himayəyə götürüb.

Həzrət Muhəmməd (s) heç zaman bütə sitayiş etməmişdir. Hələ uşaq ikən bir dəfə onu bütlərə and verdikdə belə demişdi: məni Lat və Üzzaya and verməyin. Çünki dünyada ən xoşuma gəlməyən şey bu iki bütdür.

25 yaşında ikən Qüreyşin varlı qadınlarından olan Xədicənin ticarət karvanına rəhbərlik etməyə başladı. Bir müddət sonra onunla