dəfə Qureyşin əyanları Peyğəmbəri (s) himayə edən əmisi Əbu Talibin yanına gələrək dedilər: «Qardaşın oğluna istədiyi qədər var-dövlət və qadın bağışlaya bilərik, təki, öz dəvətindən əl çəksin». Əbu Talib onların bu sifarişini Həzrətə (s) çatdırdıqda belə cavab eşitdi: «Əmi, Ayı sol əlimə Günəşi isə sağ əlimə versələr belə öz dəvətimdən əl çəkən deyiləm».

Yeni iman gətirənlərə olmazın zülmlər edirdilər. Onların bədənlərini qızmar daşlarla dağlayıb, huşunu itirənə qədər döyür, qızmar səhrada ac və susuz qoymaqla əqidələrindən döndərmək istəyirdilər. Amma müşriklərin böyük təəccübünə rəğmən, yeni iman gətirənlərdən bir nəfəri belə öz əqisədindən dönmədi; əzab içində canını tapşırmaq bahasına başa gəlsə belə.

Xədicə ilə Əbu Talibin vəfatı eyni ildə baş verdi. Bu il tarixdə «hüzn ili» kimi qeyd olunmuşdur. Əbu Talibin vəfatından sonra himayəsiz qalan Peyğəmbər (s) müşriklərin hədsiz təzyiqlərinə məruz qalırdı. Əgər kölgə kimi yanından ayrılmayan əmisi oğlu Əlinin qılıncına tuş gəlməkdən ehtiyat etməsəydilər, bəlkə də Peyğəmbərə (s) çoxdan sui-qəsd etmişdilər. Məkkədə yaşamağın həddən artıq dözülməz həddə çatdığını görən Peyğəmbər (s) Mədinəyə köçmək qərarına gəldi. Son dövrün Avropa və İslam alimlərinin dəqiqləşdirmələrinə görə 622-ci ilin 4 sentyabrında Peyğəmbər (s) Mədinəyə çatmışdır. (İbn Əsirin nəql etdiyinə görə Əlinin (ə) məsləhəti ilə Ömərin xilafəti dövründə məhz bu il müsəlman təqviminin ilk ili kimi təsbit olunmuşdur, ilin ilk ayı kimi isə Muhərrəm ayı qəbul olunmuşdur).

Mədinə camaatı çox böyük əzəmət və sevgi ilə Peyğəmbəri (s) qarşıladıl Məhz burada Peyğəmbər (s) İslam dövlətinin əsasını qoydu. Bu dövrdən başlayaraq İslam Peyğəmbərinin (s) həyat dövrünün ikinci mərhələsi başlayır. Artıq bu mərhələdə Peyğəmbər (s) böyük qüdrət sahibi idi. Məkkəli və Mədinəli müsəlmanlar Peyğəmbərin (s) arxasında duraraq böyük bir qüvvəyə çevrilmişdilər. Böyük iqtisadi qüdrətə malik olan Mədinə, Məkkə əyanlarının nüfuz dairəsindən çıxaraq Peyğəmbərin (s) idarəsi