kəsməyin. Allah istəyərsə, bütün günahları bağışlayar, çünki O Qafur və Rahimdir, çox əfvedicidir, mərhəməti və lütfü boldur”. Bunu Allah-Təala öz uca kitabında bizlərə bildirir. Həm də ayədə günahının çoxluğu ucbatından canına qıyanlardan bəhs edilir. Yəni nə halda olursanız-olun, hansı günahı işləmisinizsə, fərqi yoxdur, siz Ona yönəlin, Ona yalvarın, əfvinizi Ondan diləyin. Yazının bu yerinə qədər ümidsizliyin nə qədər ağır xəstəlik olduğundan danışdıq. Bir də bu məsələnin başqa səmtinə baxaq: Bəli, Allah-Təala çox mərhəmətlidir, elədiyin bütün günahları bağışlayar, bu Onun şanının ucalığıdır. Onu da bilirik ki, Allah-Təala ananın öz övladını sevməsindən daha çox biz bəndələrini sevir. İndi də bu bilgilərdən sonra başqa bir problem meydana çıxa bilər. Bu dəfə də: “Allah-Təala onsuz da mərhəmətlidir, bizim günahımızdan keçər” düşüncəsi ilə hər şeyimizi itirə bilərik. İfadə etmək nə qədər çətin olsa, ruhumuz titrəsə belə, yenə o sözü burada işlətməli olduq: Allah bizim Allahımızdır, keçər günahımızdan. Bəli, Allah bizim Allahımızdır, biz də Onun bəndələriyik. Amma bu məsələ bu qədər duyğusuz ifadə olunmamalıdır. Allahın mərhəmətinə inanan, Onu tanıyan, bilən insan bütün səmimiyyəti ilə Ona yönəlməlidir. Bəli, Allah-Təala bizim günahlarımızı bağışlayar, amma bizim səmimi tövbələrimizdən və dualarımızdan sonra. Biz əvf diləmək üçün öncə tövbə eləməliyik, vicdanımız sızlamalıdır, ruhumuz inləməlidir. Biz, həqiqətən də, xətamız üçün peşiman olmuruqsa, əzab çəkmiriksə, “Allahım, mənim günahımı bağışla” deməyə haqqımız var? Nəfsimiz bülöv daşı kimidir. Hər gün ruhumuzu ona çəkib itiləməliyik, hər səhər doğulanda yeni günə, yeni həyata başlayır kimi başlamalıyıq. Əgər biz hər gün bu mübarizəyə başlamırıqsa, ruhumuzu nəfsimizlə mübarizədə itiləmiriksə, mütləq o bülöv daşı bizim başımızda partlayacaq.
Biz nə dünən qazandığımız savaba görə arxayınlaşmalı, nə də işlədiyimiz günahlara görə ümidimizi kəsməliyik. Saydığımız bu iki variantın hər ikisi şeytanın bizə hücum