[b][red]İki od arasında: biri ümidsizlik, biri arxayınlıq[/b][/red]

Allah-Təala çox mərhəmətlidir, elədiyin bütün günahları bağışlayar, bu Onun şanının ucalığıdır.
Birisi məscidə gəlir və mollaya deyir:
- Molla, mən 99 adam öldürmüşəm. Görəsən Allah-Təala mənim günahımı bağışlayarmı?
Molla da onun dediklərini eşidən kimi heyrətdən içini çəkir və cavab verir:
- 99 adam öldürənin günahını bağışlamaq olarmı? Sən heç çabalama, yerin cəhənnəmdə hazırdır, vəssalam.
Həmin adam da:
- Bir halda ki, mənim üçün heç bir ümid yeri yoxdur, onda olmasın 99, olsun 100 deyir və cibindən çıxardığı bıçaqla mollanı öldürür.
Bu bir misaldır, söyləntidir. Doğrudurmu, yalandırmı, bilinmir. Amma bilinən bir şey var ki, heç kəsin Allahla bəndə arasına pərdə çəkməyə haqqı yoxdur. Allah-Təala sənin bu günahını bağışlayar, ya bağışlamaz, bu, onun öz işidir. Allahın mərhəmətindən ümidini kəsən ancaq və ancaq şeytandır. Ümidsizlik şeytanlaşmaqdır. Unutmamalıyıq ki, bizim xətamız nə qədər böyük olsa da, Allah-Təalanın mərhəməti ilə müqayisədə dəniz yanında damla qədər də deyil. Bəşər tarixində o qədər sonradan dönənlər, ayılanlar var ki. Haqlarında nağıllar, dastanlar yazılıb.
Biz irsən müsəlmanıq, yəni bu müsəlmançılıq bizə nəslimizdən gəlir, atamız-anamız müsəlman olduğu üçün biz də özümüzü müsəlman hesab edirik. Amma bu gün dünyanın uzaq-uzaq ölkələrində həyatının bir mərhələsini xristian, yəhudi yaxud başqa din mənsubu kimi yaşayan insanlar həqiqəti araşdıraraq könül rahatlığı tapmaq üçün İslamı seçirlər. Biz əslində suyun dəyərini, qədrini bilməyən balıq kimiyik. İslam fitrət dinidir və “Əlhəmdulillah, müsəlmanam” sözləri hər birimizin dilində eyni səmimiyyətlə səslənmir. “Əlhəmdulillah” sözünü ruhunun dərinliklərindən tapıb gətirənlər müsəlmançılığın nə qədər böyük nemət olduğunu anlayan insanlardır. İslam dini bizə Allah-Təalanın mərhəmətindən ümid kəsməməyi əmr edir: “De ki, ey çox günah işləyərək öz canlarına qıymada irəli gedən qullarım, Allahın mərhəmətindən ümidinizi