Dedilər: “Məmuniyyətlə, ey Peyğəmbər(s.) balası!”. onunla birgə onun mənzilinə gəldilər. Hüseyn ev əhlinə buyurdu: “Evdə nə varsa, qonaqlar üçün gətirin”.

Həzrət Hüseyn(ə.) Üsamə ibn Zeydin (xəstəliklə bağlı) görüşünə getdi. Üsamə Hüseynı görən kimi dedi: “Ah, bu qəm qüssə əlindən!”. Hüseyn buyurdu: Qardaşım, nədən qəmlisən?”. Dedi: “60000 dirhəmlik ağır bir borc var öhdəmdə”. Hüseyn: “Nigaran olma mən ödəyərəm – dedi. Üsamə: “Qorxuram əcəlim möhlət verməyə”. Hüseyn: “Arxayın ol, nə qədər ki, dirisən mən sənin borcunu verəcəyəm”. Ravi deyir: “Hüseyn Üsamənin ölümündən qabaq bütün borclarını ödədi”.

Ərəb köçərilərindən biri Mədinəyə gəldi. Səxavətlə, kəramətlə ən yaxşı adamı soraqladı. Dedilər: “Axtardığın Həzrət Hüseyndir.” Ərəb məscidə daxil olub Gördü ki, Həzrət namaz qılır. İmamın yanına gələrək, şerlə ehtiyacını dilə gətirdi. Hüseyn evə gəlib, Qənbərə buyurdu: “Hicaz malından bir şey qalıbmı?”. Dedi: “Bəli qırx min dinar.” “Hamısını gətir, bizdən daha layiqli biri var, pula möhtacdır.” Hüseyn evin qapısını yarımçıq aralayıb, pulları ərəbə verdi. Şübhəsiz, İmamın belə etməkdən məqsədi bu idi ki, ərəblə göz-gözə gəlməsin və o, xəcalət çəkməsin. Ərəb pulları götürüb ağlaya-ağlaya dedi: “Məgər az bağışlamısan ki, belə edirsən? Ilahi, bu bərəkətli və səxavətli əllər necə torpağa gömüləcək?!”.

Səccad buyurur: “Atam Həzrət Hüseyndən eşitmişəm ki, əgər kimsə məni təhqir edib sonradan üzr istəsə, onun üzrünü qəbul edər, bağışlayaram. Çünki Əli ibn Əbu Talib mənə babam Peyğəmbərin(s.) sözlərini çatdırmışdır: “Üzr istəyənin üzrünü qəbul etməyən kəs, Kövsər hovuzundan su içməz.”

Hüseyn yoxsullar və əlsiz-ayaqsızlarla birgə oturaraq deyərdi: “Allah lovğa və özünü çəkən insanları sevmir.” Bir gün yavan çörək yeyən bir dəstə uşaqla rastlaşdı. Uşaqlar Hüseyndan xahiş etdilər ki, onlarla birgə yesin. Hüseyn son dərəcə mehribanlıq və səmimiyyətlə uşaqların xahişini qəbul edib, onlarla süfrə başına əyləşdi. Sonra uşaqları öz evinə apardı. Yedizdirəndən və