Hər vaxt imtina etmək üçün sevmişdim səni. Çünki bir gün bir yerlərdə bitəcəyini, bitməsə belə bitiriləcəyini bilirdim; amma heç bir zaman unutmaq üçün sevməmişdim səni.... Başdan qəbul etmişdim gedəcəyini, ürəyimin alovlarla yanacağını.Hər şeyə baxmayaraq başlamışdım bu sevdaya, gözə almışdım məni gözləyən alovları, ürəyimə batmağı gözləyən iti oxları.... Bütün əskiklərinlə qəbul etmişdim.Bütün saf duyğularımla sevmişdim səni... Dəlilik idimi? Bilmirəm.... Və indi gedişini səssiz nəfəssiz izləyirəm. Deyəcək tək bir sözüm yox.Çünki bunu bilirdim.Gedəcəyini, ardından yaşlı gözlərlə baxa qalacağaımı!! Canım çox yanır amma susuram, sənində canın yansın istəmirəm. Danışsam ,gözlərimdən boşalacaq çağlayanı təxmin edə bildiyim üçün susuram.İçimdə qışqıran ürəyimi susdurmaq üçün dərin bir nəfəs alıram.... Get demək gəlmir içimdən amma getməyin gərək bilirəm. "Ağlama əsla.Ardımdan, sonumuz yox idi bizim, erkən olması gərəkən oldu. Bir az canımız ağrıyacaq amma alışacağıq" deyirsən. "Bir azmı??" deyirəm içimdən BİRAZ!!! və əlavə edirsən "Ağlama, ağladığını görməyə dayana bilmərəm, kədərlənərəm.... Üzümdə zorakı bir təbəssüm susuram. ...İçimdən bir qışqırıq qopur: "XOŞBƏXT ol iki gözüm ağlamıram". .... Herşeye baxmayaraq sevdim səni sevirəm də..... Amma bir şey söyləməmək, ağlamamaq üçün sıxdığım dodaqlarım mane olur, sözlərin çölə çıxmasına susuram.... Son bir güclə artıq sıxmaqdan qanayan dodaqlarımdan o çox sevdiyim Cezmi Ersözün sözləri tökülür: "Get özünü daha da çox sevdirmədən....." GEDİRSƏN....... SUSURAM.....