Getdin...
Mən arxandan sadəcə baxdım.. Halbuki deyiləsi o qədər çox sözüm var idi ki...
“Gedişinlə qaranlığa məhkum edəcəksən günlərimi.. içimdəki atəş sönəcək və bir daha heç kim o atəşi alovlandıra bilməyəcək..” deyəcəkdim, amma DEYƏ bilmədim..
Ruhumu alıb da getdin...yaşam eşqimi alıb da getdin..
Məni sənsizliyə düçar edib də getdin...

Getdin..
Gedişini görməmək üçün gözlərimi yumdum. Canım elə ağrıyırdı ki, o an əlimi, qolumu yerindən qopartsalar belə hiss etməzdim,yəqinki.. İçimdəki bu ağrı yaş olub axmalı idi gözlərimdən, amma
AĞLAYA bilmədim..
Ömrümü ömrünə, ruhumu ruhuna təslim etmişdim... Getməyinlə ömrümü, ruhumu, hisslərimi də apardın sanki..

Getdin..
Okeanın ortasında kürəkləri qırılmış bir qayıqda dalğalarla boğuşan dənizçiyəm indi.. Gedişinin ertəsi günü həyatıma qaldığım yerdən başlayacaqdım əslində, amma BAŞLAYA bilmədim..

Getdin..
Amma Söz verdin – dönəcəyinə! Gedişinlə Cansız, ruhsuz, sevgisiz qalan cismimi yenidən canlandıracağına söz verdin...

Sənsiz keçən ilk gecəmdi.. Aymı hər zamanki kimi aydınlatmır qaranlıq gecəmi, yoxsa mənəmi elə gəlir..?!
Ulduzların parıltısını mənmi görmürəm yoxsa həqiqətənmi yoxa çıxıblar..?!
Yox....yox... Hər şey yerində və əvvəlki kimidir...dəyişən mənim onlara baxışımdır sadəcə.
Sənlə daha bir gözəl görünürmüş ayın hər yanı aydınlatan nuru, ulduzların 1-1 ilə yarışırcasına parıldamaları..

Qayıt ömrümə..yenidən qayıt...
Qayıt ki, ürəyim eşqinlə döyünsün, nəfəsim nəfəsinlə isinsin, gözlərim gözlərinin gözəlliyi ilə baxsın bu fani dünyaya..
Canım canınla canlansın...

Gözlərim gözlərinin yolunu gözləyir... QAYIT ÖMRÜMƏ!

Ürəyi eşqlə döyünənlərin MƏKANI